Montenegro

República federada de Serbia e Montenegro (13.812 km²; 631.194 h [estim 2000]). A capital é Podgorica. Sitúase na beira do Mar Adriático desde os bosques de Kotor na desembocadura do Bojana, e entre Herzegovina ao N, Serbia ao L e Albania ao S. Montenegro é unha rexión montañosa, que está formada por unha serie de altos relevos paralelos á costa que constitúen a marxe do altiplano cárstico de Crna. Ao S, xa preto de Albania, ábrese a conca do lago de Shkodër. Esta chaira e o litoral constitúen o sector vital da república. A maioría do territorio é tributario do Danubio a través do Drina. É pobre en recursos naturais e, a causa do relevo accidentado, a superficie cultivada é moi escasa. A explotación de bauxita orixinou a industria siderúrxica de Podgorica, primeiro centro urbano. Tamén é importante a industria da madeira, de longa tradición. Poboado inicialmente polos ilirios, ao territorio chegaron máis tarde (ss VII-IX) varias tribos eslavas; a súa unión cos primeiros deu lugar (s IX) ao Principado de Duklja, coñecido despois co nome de Zeta e convertido finalmente en vasalo dos serbios (1215). Desde a segunda metade do s XIV, o país mantívose independente, ata que, sometido á influencia de Venecia, foi conquistado en 1499 polos turcos. Xuntos dominaron os territorios da costa, mentres que o interior permaneceu practicamente independente baixo o goberno do consello dos metropolitas de Cetinje. Despois da derrota turca en Viena (1583), comezaron as insurreccións populares pola plena independencia, encabezadas pola dinastía dos Petrovič-Njegoš. Independencia asegurada baixo Danilo II de Montenegro e recoñecida polo Congreso de Berlín (1878), baixo Nicolao I de Montenegro, que redactou a primeira constitución montenegrina (1868) e, coa intervención nas Guerras Balcánicas (1912-1913), adquiriu novos territorios. Participou do lado da Entente na Primeira Guerra Mundial e, un ano despois da súa ocupación polo Imperio Austro-húngaro (1915), unha Asemblea Nacional derrubou a monarquía e acordou a anexión de Montenegro ao novo Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (1918), constituído en 1916 baixo a soberanía de Pedro I de Serbia. Durante a Segunda Guerra Mundial foi ocupado por Italia, que o declarou independente. Pola Constitución de xaneiro de 1946, Montenegro converteuse nunha das seis repúblicas constituíntes de Iugoslavia, nome dado por Alexandre I de Iugoslavia ao Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos en 1929. A partir de 1992 formou parte, xuntamente con Serbia (coas provincias autónomas de Kosovo e Vojvodina), da República Federal de Iugoslavia, sucesora da antiga República Popular Federativa de Iugoslavia. Debido a este cambio de nome, foille negada a súa entrada na ONU, así como o recoñecemento da comunidade internacional e o novo país foi sancionado economicamente. Gobernado desde 1993 por Momir Bulatović, en 1997 o goberno pasou a mans do primeiro ministro Milo Djukanovic que, ao contrario que o seu predecesor, manifestou unha postura totalmente crítica co presidente iugoslavo Slobodan Milošević e coas súas teses nacionalistas. A intervención armada en Kosovo ordenada por S. Milošević en 1999 (co apoio dos serbios) e a expulsión dos cidadáns kosovares de etnia albanesa, provocou a fuxida masiva das vítimas en busca de refuxio en Montenegro, Albania e a Ex-República Iugoslava de Macedonia. Montenegro rexeitou a postura serbia e mantivo as súas relacións diplomáticas coa OTAN, aínda que solicitou o cesamento dos ataques por vía política; ademais rexeitou a declaración de estado de guerra imposta polas autoridades iugoslavas, feito que incrementou a tensión entre os dous poderes. Resolto o conflito en Kosovo, que quedou baixo goberno dunha autoridade internacional, serbios e montenegrinos iniciaron un proceso de mellora de relacións que rematou coa constitución da República Federal de Serbia e Montenegro, baixo a presidencia de Svetozar Marovic (2003). Aínda que mantiveron unha política común en canto a defensa, chancelaría, comercio e dereitos humanos, ambas partes comprometéronse á celebración dun referendo para poñer en cuestión a súa total independencia.