Temas
República Federal de Rusia, situada no centro da parte europea de Rusia, á beira do río Volga (23.200 km2; 761.400 [estim 1999]). A capital é J ǒ skar-Ola. O relevo é unha planicie ao NL e cara ao O descende converténdose nunha depresión pantanosa. O clima é moderadamente continental. O Volga é o río principal, e transcorre pola fronteira S da república ao longo de 150 km. A meirande parte do territorio está cuberto de coníferas. O 45% da poboación é urbana. Nos recursos naturais destaca a extracción de cuarzo, silicatos e turba. A industria principal é a mecánica e a forestal, aínda que tamén posúe industria do papel e de aparatos semicondutores.
República Federal de Rusia (68.000 km2; 3.783.600 h [estim 1999]). A súa capital é Kazan’. Situada na confluencia do Kama co Volga, a poboación está composta maioritariamente por tátaros (48%) e rusos (44%). Ten industria química de caucho sintético, plásticos, adobes minerais, construcións mecánicas e industria do metal. Tamén destacan os cultivos de cereais e cultivos industriais.
Entidade política xurdida arredor da cidade de Venecia. A provincia bizantina dos vénetos foi administrada, civil e militarmente, por tribunos marítimos. A necesidade de defensa das invasións longobardas motivou o establecemento dun dux (697). Desde aquela época perfiláronse as características de Venecia como centro comercial intermediario entre Italia e Oriente, e comezou o armamento de naves. Bizancio, que conservou a soberanía sobre Venecia tras o enfrontamento cos carolinxios, non interviña na política interna dos dux, que centralizaban o poder e aspiraban a facelo hereditario. Dominadas as incursións musulmás no Adriático, os venecianos aseguraron a soberanía da costa (1000). Conxurado o perigo eslavo no s XII, Venecia puido tamén deter a invasión dos normandos. A participación veneciana na primeira cruzada limitouse á desfeita da frota pisana en Rodas (1099) e á axuda prestada ao rei de Xerusalén por vía marítima. Na segunda cruzada, Venecia obtivo San Xoán de Acre e o enfrontamento...
Estado creado polo Directorio francés, por mediación do xeneral Championnet, no Reino de Nápoles en 1799, para formar un réxime favorable a Francia, que facilitase a invasión do territorio. Os realistas, axudados por Rusia e Reino Unido, derrocárono comandados polo cardeal Ruffo, que no mes de xuño tomou a cidade.
República da Federación Rusa (415.900 km2; 1.151.700 h [1997]). A capital é Syktyvkar. A principal actividade económica é a explotación de xacementos de carbón na conca do Pečora. As principais industrias son as derivadas da explotación forestal, do carbón e do petróleo. A finais do s XIV, os komis foron cristianizados por Stepan de Perm. En 1921 a área dos komis converteuse nunha oblast’ autónoma e posteriormente (1936) recibiu o estatuto de república autónoma. Trala disolución da URSS (1991) converteuse nunha república da Federación Rusa.
Réxime fundado en Roma polos xacobinos italianos baixo a protección do directorio francés, que durou desde o 15 de febreiro ao 27 de novembro de 1798 e do 14 de decembro de 1798 ao 29 de setembro de 1799. Francia, que invadiu e ocupou unha gran parte dos Estados Pontificios (1797), favoreceu que se proclamase este réxime, e apresou ao Papa Pío VI. Nápoles atacouna e provocou unha interrupción desde o 28 de novembro ata o 13 de decembro de 1798, pero foi restaurada polos franceses, ata que unha segunda intervención napolitana fíxoa caer definitivamente.
República Surafricana.
Réxime establecido en Roma desde o 9 de febreiro ata o 4 de xullo de 1849, a partir da revolución producida na cidade en novembro de 1848 e da fuxida subseguinte do Papa Pío IX. Foi gobernada por Giuseppe Mazzini, que axiña compartiu o poder con Saffi e Armellini, e confióuselle o exército a Giuseppe Garibaldi. Atacouna unha expedición militar enviada por Luís Napoleón de Francia e sucumbiu, despois de preto dun mes de asedio. Ao día seguinte, Pío IX entrou en Roma e restableceu o seu goberno.
