afrontar

v t
Encarar un perigo ou calquera acción arriscada para intentar solucionala.

Ex: Afrontou o sucedido como unha persoa responsable.
Sinónimos: arrostrar. Antónimos: evitar.
v t
Facer fronte a alguén, dirixirse cara el con intencións hostís.

Ex: Afrontando un co outro non conseguirás ren.
v t
Causar algo ou alguén unha afronta a unha persoa.

Ex: Se invitas a todos os teus amigos agás a Xoán afrontaralo.
Sinónimos: agraviar, aldraxar, ofender, ultraxar. Confrontacións: deshonrar.
v i e pron
Respirar mal ou con dificultade como consecuencia do cansazo, o esforzo, a calor, etc.

Ex: Afronteime nada máis entrar na auga.
Sinónimos: abafar, acorar. Confrontacións: resollar.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO afrontar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles afronto
afrontas
afronta
afrontamos
afrontades
afrontan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles afrontaba
afrontabas
afrontaba
afrontabamos
afrontabades
afrontaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles afrontei
afrontaches
afrontou
afrontamos
afrontastes
afrontaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles afrontara
afrontaras
afrontara
afrontaramos
afrontarades
afrontaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles afrontarei
afrontarás
afrontará
afrontaremos
afrontaredes
afrontarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles afrontaría
afrontarías
afrontaría
afrontariamos
afrontariades
afrontarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles afronte
afrontes
afronte
afrontemos
afrontedes
afronten

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles afrontase
afrontases
afrontase
afrontasemos
afrontasedes
afrontasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles afrontar
afrontares
afrontar
afrontarmos
afrontardes
afrontaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
afronta
-
-
afrontade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles afrontar
afrontares
afrontar
afrontarmos
afrontardes
afrontaren

Xerundio afrontando

Participio afrontado
afrontada
afrontados
afrontadas