alume

Adubo, especialmente o que empregaban antigamente os curtidores, que consistía nunha mestura de auga e excrementos de animais, principalmente de pomba, galiña ou can.

Calquera sal natural de aluminio utilizado para curtir.

Adubo ao aluminio feito con este produto.

Buraco ou tina destinada a almacenar o alume de Rocca.

Sulfato dobre de potasio e de aluminio hidratado, de cristais octaédricos. Obtense a partir do sulfato de aluminio e sulfato potásico, e tamén calcinando lixeiramente a alunita, co correspondente tratamento posterior. Emprégase para curtir peles, como mordente en tinturas, na purificación de augas, na fabricación de lacas, como clarificante, impermeabilizante, aditivo alimentario e en medicina como astrinxente. Actualmente, substitúese a miúdo polo sulfato de aluminio.

Calquera dos sulfatos dobres dun metal trivalente e dun metal monovalente isomorfos do alume común. A súa fórmula xeral é M<H>IIII</H> (SO 4 ) 2 ·12H 2 O, onde M<H>I</H> pode ser Li, Na, K, Rb, Cs, NH 4 ou Tl, e M<H>III</H> pode ser Al, Fe, Cr, Mn, Co, Rh, In, Ga, Ti, V e Tl. Os alumes obtéñense evaporando solucións equimoleculares dos seus constituíntes. A súa estabilidade diminúe, en xeral, co peso atómico de M<H>III</H>, e medra co peso atómico de M<H>I</H>.

Sulfato dobre de potasio e aluminio anhidro, obtido quentando o alume común a 200 °C. Pos brancos, astrinxentes, que absorben a humidade do aire.

Composto empregado como mordente en tinturas, no adubo do cromo e en fotografía como fixador, que se obtén reducindo o dicromato potásico en medio sulfúrico. Forma cristais violáceos, que renden solucións violetas en frío, que deveñen verdes ao seren quentadas.

Pseudoalume de fórmula Al 2 (SO 4 ) 3 .

Alume común fundido na súa auga de cristalización, de aspecto vidroso. Na antigüidade procedía da localidade de Rocca en Siria.

Composto empregado como mordente na tinguidura de tecidos e como reactivo analítico.