ambigüidade

Calidade de ambiguo.

Calidade dunha forma (en calquera nivel da análise lingüística) de admitir diversas interpretacións, semánticas ou funcionais. Os tres tipos principais de ambigüidade son: a fonolóxica, a léxica e a sintáctica. Na ambigüidade fonolóxica un mesmo son pode representar dous fonemas (en portugués, as dúas primeiras vocais de popular soan igual) e un mesmo fonema pode ter dous comportamentos fonolóxicos distintos (por exemplo en galego o fonema x pode ter dúas pronuncias distintas: xamón [S] e exame [ks]; a ambigüidade léxica pode ser semántica (banco para sentar, de finanzas, de néboa, de peixe) ou funcional (a crítica de Rivas, onde Rivas pode ser o crítico ou o criticado); neste último caso fúndese gradualmente coa ambigüidade sintáctica , que consiste na posibilidade de construírmos de dúas maneiras unha frase: libros e filmes aburridos pode ser (libros e filmes) aburridos ou ben libros e (filmes aburridos). A ambigüidade sintáctica é con moito a máis importante dentro do mecanismo da lingua, pois a necesidade de evitar que prolifere ten efectos a todos os niveis, dende a selección léxica ata a fonoloxía, en particular polo que atingue aos fenómenos de acento. O estudo destes feitos corresponde ao denominado ciclo fonolóxico da gramática xenerativa-transformacional.

Palabra ou expresión ambiguas.

Número de demostracións diferentes deste teorema.