analítico -ca
(< análise)
-
adx
Relativo ou pertencente á análise.
Ex: Completou un traballo analítico sobre as orixes do home.
-
[FILOS]
-
adx
Dise do razoamento ou da proposición que é produto da análise.
Ex: Esa muller ten un razoamento analítico do máis interesante.
-
filosofía analítica
Designación dun conxunto de tendencias filosóficas heteroxéneas que constitúen -xunto co marxismo e a miúdo fronte a el- un dos grandes bloques do pensamento occidental do s XX. O conxunto das tendencias analíticas coinciden en rexeitar o idealismo e a metafísica para interesarse pola lóxica e pola análise como un método para o estudo da linguaxe. Unha das súas fontes históricas atópase en Inglaterra, nos traballos de B. Russell sobre as linguaxes formalizadas e os de G. E. Moore sobre a linguaxe corrente. Simultaneamente, con E. Mach xorde en Viena un movemento de signo cientifista ( círculo de Viena). Esta tendencia, Empirismo ou Positivismo lóxico, está representada por M. Schlick, R. Carnap, O. Neurath, K. Gödel e J. Schumpeter. Posteriormente, en Oxford, xurdiría un grupo de pensadores que, orientándose no “derradeiro Wittgenstein”, estudiou o uso da linguaxe corrente fuxindo da formalización. Os membros máis influentes deste grupo foron G. Ryle, P. F. Strawson e J. Austin. Na actualidade, máis que de escolas analíticas podemos falar de filósofos ou pensadores de tendencia analítica, como O. W. Quine ou E. Nagel.
-
xuízos analíticos
Segundo aparecen expostos por Kant na súa obra Kritik der reinen vernunft (Crítica da razón pura, 1781), son xuízos nos que o predicado está contido no concepto-suxeito. Así, ‘A é B’ é analítico só se B está contido no concepto de A. Os xuízos analíticos, xa que logo, non aumentan o coñecemento, son exclusivamente aclaratorios.
-
adx
-
s
f
[MED]
Conxunto de análises realizadas co fin de diagnosticar unha enfermidade.
Ex: Fixéronlle unha analítica antes da operación.
-
s
f
[FILOS]
Busca das formas elementais do razoamento e da demostración. Segundo Kant, na súa obra Kritik der reinen vernunft (Crítica da razón pura, 1781), é a primeira parte da lóxica xeral que “descompón todas as operacións do entendemento e da razón nos seus elementos e os presenta como principios de calquera apreciación lóxica que faga o noso entendemento”.
-
linguas analíticas
[LING]
Termo de clasificación tipolóxica que fai referencia ás linguas do dominio indoeuropeo que foron perdendo a flexión das palabras e foron confiando cada vez máis en palabras auxiliares (preposicións, auxiliares de perífrases verbais, etc) a expresión das relacións sintácticas. Os exemplos máis notorios desta progresión histórica son o da evolución do latín ata as linguas románicas de hoxe en día, e o paso dende o xermánico primitivo ao inglés ou ao escandinavo occidental.
-
método analítico
[PEDAG]
Método pedagóxico que se basea na análise global dos obxectos antes de proceder á reconstrución. Na aprendizaxe da lectura, o rapaz debe partir dun conxunto significativo, non dos elementos do código a identificar.
-
técnica analítica
[ESPECT]
Técnica teatral que introduce na acción do drama feitos anteriores que xustifican o desenlace da obra.