antimonopolista

Que é contrario aos monopolios.

Conxunto de disposicións adoptadas polos gobernos para evitar as situacións que atentan contra os mecanismos de mercado e o libre xogo da oferta e a demanda. Coñécese tamén como política antitrust ou contra as prácticas restritivas da competencia. Esta política é un feito corrente na maioría dos países capitalistas e ocúpase non só do monopolio senón tamén dos acordos entre empresas, o cartel, o trust, o trato discriminatorio e o abuso de posicións dominantes, sempre que estas situacións se produzan no propio país e non no estranxeiro. Os motivos desta actuación son de dous tipos: políticos, para evitar que os consumidores padezan o poder exercido polos ofertantes de bens ou servicios, así como a concordia entre o poder económico e o político, e económicos, baseados na idea de que é nun sistema de libre competencia onde se consegue a mellor distribución dos recursos. As sancións aplicadas aos infractores desta lexislación van dende a declaración de ilegalidade dos acordos adoptados polas empresas, ata a sanción económica, pasando pola obriga de fraccionar a sociedade noutras menores. A primeira lei antimonopolista moderna foi a Sherman Act (EE UU, 1890), que consideraba condenable o feito de que unha empresa producise unha porcentaxe determinada do total producido pola industria, ou os acordos asinados entre empresas para fixar prezos ou repatir entre elas o mercado. As lexislacións actuais destacan a necesidade dunha loita contra os monopolios. Deste xeito, o documento fundacional das Comunidades Europeas, o Tratado de Roma, condena os acordos e alianzas das empresas que non contribúan á mellora da produción, distribución, ao progreso técnico ou que non favorezan aos consumidores; tamén condena os abusos causados pola situación dominante dunha empresa. A lexislación española contra as prácticas restritivas iniciouse coa lei de 1963, na que se definen as prácticas interditas obxecto de represión e as prácticas exceptuables, aínda que sometidas a vixilancia. Posteriormente creouse o Tribunal para a Defensa da Competencia, dependente do Ministerio de Comercio. En xeral, as lexislacións antimonopolistas obtiveron resultados pouco satisfactorios a causa das dificultades para comprobar os acordos entre empresas. Outros factores que favorecen as prácticas monopolistas son o proteccionismo e a concentración de empresas en sectores clave. A Constitución Española de 1978 preve que determinados recursos ou servicios esenciais poderán ser reservados ao sector público, fundamentalmente en caso de monopolio inevitable (control do tránsito aéreo, policía, etc).