arrufar

Escoitar
arrufar

(< a- + rufo)

  1. v pron

    Coller ánimos.

    Ex: Cando se arrufa, é quen de facer as cousas máis difíciles. Arrufouse coa mellora do tempo e escalou a montaña máis alta.
  2. v

    Termo da xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘cociñar’.

Frases feitas

  • Estarse arrufando o aire. Dise cando sopra moito vento.

Palabras veciñas

Arruda | arrufado -da | arrufante -ta | arrufar | arrufiar | arrugar | arruinado -da
Conxugar
VERBO arrufar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arrufo
arrufas
arrufa
arrufamos
arrufades
arrufan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arrufaba
arrufabas
arrufaba
arrufabamos
arrufabades
arrufaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arrufei
arrufaches
arrufou
arrufamos
arrufastes
arrufaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arrufara
arrufaras
arrufara
arrufaramos
arrufarades
arrufaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arrufarei
arrufarás
arrufará
arrufaremos
arrufaredes
arrufarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arrufaría
arrufarías
arrufaría
arrufariamos
arrufariades
arrufarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arrufe
arrufes
arrufe
arrufemos
arrufedes
arrufen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arrufase
arrufases
arrufase
arrufasemos
arrufasedes
arrufasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arrufar
arrufares
arrufar
arrufarmos
arrufardes
arrufaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
arrufa
-
-
arrufade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arrufar
arrufares
arrufar
arrufarmos
arrufardes
arrufaren
Xerundio arrufando
Participio arrufado
arrufada
arrufados
arrufadas