bombarda

Arma de fogo, de ferro ou de bronce, de pouca lonxitude e xeralmente de gran calibre que se utilizou durante a segunda metade do s XIV e todo o s XV. Constaba de dúas partes, a posterior (o macho), que constituía a recámara e que se encaixaba á anterior (a trompa), onde se aloxaba o proxectil de pedra.

Barco de guerra de desprazamento moi variable, armado cun ou dous morteiros de gran calibre. A súa finalidade táctica era o bombardeo de obxectivos situados detrás das murallas de cidades marítimas ou de portos onde había importantes concentracións de barcos inimigos.

Embarcación mediterránea de vela, de dous paos dunha soa peza, ademais do bauprés.

Instrumento de vento, feito en madeira, de lingüeta dobre e tubo sempre recto, cunha perforación cónica, antecesor do óboe e do fagot. Utilizouse moito en Europa desde o s XVI ao XVII. Tiña dimensións diversas e constituía unha familia de sete instrumentos.

Rexistro de lingüeta do órgano, de 16 (ou 32) pés e tubos de perforación cónica.