bop*

bop*
s m [MÚS]

Estilo de jazz orixinado en Nova York cara ao 1942, tamén coñecido como bebop ou rebop. Caracterízase polo abandono da continuidade rítmica e a prolongación das bases harmónicas. Entre os seus promotores destacan Dizzy Gillespie e Charlie Parker. Polo ano 1950 o bop deu nacemento ao movemento chamado cool.

Palabras veciñas

Booth, William | Boothia | Bootle | bop* | Bophuthatswana | Bopp, Franz | boqueada