bop*
bop*
s
m
[MÚS]
Estilo de jazz orixinado en Nova York cara ao 1942, tamén coñecido como bebop ou rebop. Caracterízase polo abandono da continuidade rítmica e a prolongación das bases harmónicas. Entre os seus promotores destacan Dizzy Gillespie e Charlie Parker. Polo ano 1950 o bop deu nacemento ao movemento chamado cool.