bucaneiro
bucaneiro
(< fr boucanier)
s
m
[HIST]
Aventureiro de orixe europea establecido nas Antillas no s XVI. Ocupaban as illas de Santo Domingo e San Cristóbal e dedicábanse á agricultura, á caza e ao comercio. Expulsados en 1630 por Fadrique de Toledo, concentráronse na illa da Tartaruga e actuaron contra as colonias castelás. Aliados cos filibusteiros, participaron en 1671 na toma de Panamá baixo o mando de Henry Morgan. O Tratado de Utrecht (1713) significou a súa desaparición.