Cano, Alonso

Escultor, pintor e arquitecto. Discípulo do seu pai, Miguel Cano, en 1614 trasladouse a Sevilla onde coñeceu a Velázquez e onde estudiou pintura con Francisco Pacheco e escultura con Martínez Montañés. Entre as obras realizadas durante este período sevillano destaca o retablo maior de Santa María de Lebrija (1629-1631), así como as pinturas tenebristas entre as que se atopa a de San Francisco de Borja (1624). En 1638 instalouse en Madrid, onde foi pintor do conde duque de Olivares e restaurador da colección de pinturas de Filipe IV. Acusárono do asasinato da súa dona e, aínda que o declararon inocente, abandonou a cidade en 1644 e refuxiouse en València ata 1645, data na que regresou a Madrid. Durante o seu período na capital realizou dous retablos para a igrexa de Getafe (1645), o arco triunfal da porta de Guadalajara, co que se celebrou a chegada de Mariana de Austria en 1649, e unha serie de lenzos entre os que destaca El milagro del pozo, influenciado por Velázquez. En 1652 instalouse definitivamente en Granada, onde se ordenou sacerdote en 1658. Entre os anos 1652 e 1656, e dende 1660, ocupou o cargo de racioneiro da catedral. Nos últimos anos realizou, nun acentuado barroquismo, a serie de lenzos Vida de la Virgen (1652-1657) para a capela maior da catedral granadina; entre eles destaca a escultura da Inmaculada (1655-1656) do oratorio da catedral, a fachada da catedral (1644) e a igrexa do convento do Ángel Custodio (1652-1657).

Cronoloxía