Capuç ou Capuz

Familia de escultores de orixe xenovesa establecida na Comunitat Valenciana a mediados do s XVII. Os iniciadores da dinastía foron Giulio Capuç o Vello e o seu fillo Giulio Capuç (Ontinyent? 1630 - ?). Os fillos deste último cultivaron a imaxinería relixiosa: Leonardo Giulio Capuç Calbet (Ontinyent? 1660 - 1731), Giulio Capuç Calbet (València 1665 - 1727) e Ramon Capuç Calbet (València 1666 - 1743), escultor de Filipe V e Luís I. A tradición familiar dos Capuç dos ss XVII e XVIII foi continuada por Antoni Capuz i Gil (Godella 1846 - ?) e os seus fillos. Josep Capuz i Mamano (València 1884 - Madrid 1964) aprendeu a técnica no taller de imaxinería relixiosa do seu pai e perfeccionou a súa técnica en Madrid en 1904 e en Roma en 1909, onde asistiu á Academia Española de Bellas Artes, antes de viaxar a París. Coa realización do grupo Paolo e Francesca de Rímini, coa que obtivo a primeira medalla da Exposición Nacional de Bellas Artes de 1912, rompeu coa tradición clasicista e dirixiu a súa produción cara ás buscas plásticas europeas. Tamén realizou unha obra escultórica relixiosa monumental e retratos e figuras de expresión psicolóxica. Pasqual Capuz i Mamano (València 1882 - Barcelona 1959) foi debuxante e pintor, e catedrático da Llotja e da Escola de Arts i Oficis de Barcelona, onde residiu desde 1907. Foi un dos mellores cartelistas do primeiro cuarto de século, e colaborou en Papitu, L’Esquella de la Torratxa, El Gall e La Novel.la d’Ara. Obtivo a primeira medalla na Exposición Nacional de Bellas Artes de 1924 e a Medalla de Ouro de París en 1925.