2 carraca

(<ár ḥarrāqa ‘nave grande’?)

s f [MAR]
1. Buque de gran tonelaxe que a partir do s XIII se destinou á carga e ao transporte de tropas. Era redondo e só navegaba a vela. Máis tarde foi provisto de artillería. A súa capacidade oscilaba entre as duascentas e as seiscentas toneladas; nos ss XVI e XVII os holandeses construírono de dúas mil toneladas para empregalo no tráfico coas Indias Orientais.
2. Barco falto de calidade, lento ou moi vello.
s f
1. Vehículo lento e deteriorado.
  
  Ex: O autocar no que viaxamos era unha carraca.
2. Obxecto ou aparato avariado e inútil.
  
  Ex: Esta lavadora é unha carraca.
  Confrontacións: traste, trasto.
s f
Persoa vella que goza de pouca saúde e ten moitos achaques.

Palabras veciñas