cativo -va

(< lat captīvu ‘prisioneiro’)

1. adx
  Que está privado da liberdade.
2. s [HIST]
  Persoa aprisionada nun conflito. O cativo foi unha das orixes do escravo. Este foi o caso, durante o Imperio Romano, dos eslavos capturados nas loitas do leste da Xermania. A partir do s VIII, co desenvolvemento dos conflitos entre cristiáns e musulmáns, así como por mor do incremento da actividade comercial no Mediterráneo, estendeuse o costume de facer cativos. O feito provocou que, entre os piratas e os corsarios, se producira un tráfico de rescates e intercambios de prisioneiros.
  Confrontacións: refén.
adx
Que ten pouca calidade.

Ex: Realizou un traballo cativo.
Sinónimos: ruín.
adx
De pouco tamaño ou estatura.

Ex: Ten un corpo cativo para os seus anos.
adx
Cheo de mesquindade e ruindade nas súas accións.

Ex: Todo o mundo sabe das súas accións cativas.
Sinónimos: ruín.
adx
Que resulta contrario e desfavorable.

Ex: Coa sorte tan cativa que ten vai de desgracia en desgracia.
adx
Que é escaso e de cantidade reducida.

Ex: O almorzo foi cativo e agora hai fame á hora de xantar.
adx
Que está baixo a influencia de algo ou alguén dunha maneira irresistible.

Ex: Quedou cativo dos seus ollos.
s
Rapaz que non chegou á adolescencia.

Ex: Casou hai pouco e xa ten tres cativos.

Frases feitas