CD

Acrónimo de Disco Compacto. Formato de almacenamento de información lexible de forma óptica lanzado por Philips e Sony na década dos oitenta do s XX. Empregouse orixinariamente para almacenar gravacións de música dixitalizada; posteriormente, estendeuse o seu uso para almacenar arquivos de ordenador (CD-ROM) e de vídeo interactivo (CD-I). Os datos que contén están codificados en sucos microscópicos e lense mediante unha exploración do disco por medio dun láser infravermello. A diferenza dun disco de ordenador, contén os datos nunha longa pista en espiral, igual que o suco dun disco fonográfico; isto simplifica o deseño dos aparatos reprodutores. Cada unidade pode conter 74 minutos de audio (suficientes para a Novena Sinfonía de Beethoven, que foi a meta do deseño) ou de 680 MB de datos de ordenador, aínda que posteriormente apareceu outro formato cunha duración de 80 minutos ou cunha capacidade de 700 MB.

Disco compacto (CD-ROM) que non foi gravado dunha vez, senón que algúns arquivos se gravaron nun determinado momento e logo engadíronse máis. O seu directorio ocupa máis dun bloque do espazo do disco, mentres que o software inicial do CD-ROM non le necesariamente os CD multisesión.

Disco interactivo compacto, semellante a un disco compacto de audio, que almacena información multimedia (imaxes fixas ou en movemento, son, etc). Os lectores de CD-I comercialízanse como accesorios dos equipos de televisión.

Formato creado especificamente pola compañía Kodak para gardar fotografías nun CD lexible por ordenador.

Formato de gravación mediante o que un CD pode conter unha parte de son reproducible nunha cadea musical e outra parte de datos lexible nun ordenador.

Disco compacto empregado só para ler. Fisicamente semellante a un disco compacto de audio, contén datos utilizables por un ordenador, incluso música e vídeo, sempre que estean gravados nun formato interpretable por este. A maioría dos ordenadores van equipados con unidades lectoras aos que tamén se lles poden instalar gravadoras para copiar CD-ROM, para o que empregan CD gravables (CD-R) ou regravables (CD-RW). A capacidade de almacenamento dun CD-ROM é duns 680 megabytes (aproximadamente 470 veces a dun disquete de 3,5 pulgadas) ou 700 megabytes, segundo o formato. A diferenza dos disquetes, os CD-ROM non están ligados co sistema operativo dun ordenador específico (aínda que o software que ten no seu interior pode estalo). Non obstante , para que un ordenador cun sistema operativo A poida interpretar datos gravados para outro, cun sistema operativo B, probablemente se necesitan aplicacións adicionais. Os CD-ROM proporcionan son dixitalizado, imaxes e presentacións multimedia que resultarían moi voluminosas para gravar en disquetes normais (por exemplo, un CD-ROM pode conter unha enciclopedia completa ou unha colección de centos de imaxes). O uso dos CD-ROM e dos aparatos lectores espalláronse a partir de 1993; aínda así os producidos ou editados en lingua galega son escasos. Entre eles, cómpre destacar: un traballo sobre Ánxel Fole (1997); Lingua +, Galego, lingua propia de Galicia, Palabra herdada, Galingua; Base bibliográfica da emigración galega; Repertorio da prensa galega da emigración; O príncipe feliz, O traxe novo do emperador; Androcles e o león; Os nosos seres vivos; A arte barroca; A arte galega; El arte en el Camino de Santiago, Eugenio Fernández Granell; a colección de arte de Caixa Galicia; A pedra de Galicia; Terra terremota, Bicho e Los secretos del Camino. Ademais, as universidades galegas publican información sobre os seus proxectos ou sobre as teses lidas nun determinado período.

Arquitectura estendida de CD-ROM. Conxunto de extensións de formato ISO 9660 para os datos do disco compacto que permite que o son e o vídeo se intercalen cos datos de ordenador (o formato anterior requiría que o son, o vídeo e os arquivos de ordenador estivesen en pistas separadas).