cerio

Elemento metálico pertencente á serie dos lantánidos, de número atómico 58 e peso atómico 140,12. Ten números de oxidación +3 e +4 e é facilmente inflamable ao aire libre. Os minerais máis importantes que o conteñen son a cerita, a ortita, a gadolinita e a monacita. A extracción e a separación do cerio dos outros lantánidos faise utilizando resinas intercambiadoras de ións. Industrialmente, prepárase, cun grao de pureza do 98-99%, por electrólise do cloruro fundido; sen embargo, esta operación efectúase adoito a partir da mestura dos cloruros que proceden do tratamento da monacita, que dan lugar á aliaxe denominada mischmetall, con cerio (52%), lantano (25%), neodimio (18%) e outros metais. O ferrocerio (aliaxe composta por un 30% de ferro e un 70% de mischmetall), engadido en proporcións moi reducidas (inferiores ao 5%), outorga resistencia mecánica e térmica, e protección contra a oxidación a aliaxes de uso industrial de composicións moi diversas. Algúns compostos de cerio empréganse, malia o seu elevado prezo, na industria cerámica para aumentar a opacidade de certos esmaltes e vidros. O óxido de cerio utilízase tamén na fabricación das camisas das luces de gas.

Pos pesados de cor branca obtidos por ignición de sales de cerio en presenza de aire, que se emprega en recubrimentos de filtros infravermellos para impedir a reflexión.

Pos cristalinos obtidos en forma de tetrahidrato por quentamento de óxido de cerio(IV) disolto en ácido sulfúrico concentrado. Pasan a anhídrido ao redor dos 180-200°C, e descompóñense a 350°C. Emprégase como axente oxidante, especialmente en cerimetría.