"Abuín" (Contén)
Mostrando 8 resultados de 8.
-
AFLUENTES
Afluente do Xallas pola esquerda. Nace co nome de Rego da Illa no lugar de Pedra Penedo (460 m de alt), na parroquia de San Fiz de Freixeiro (Santa Comba). Pasa logo pola parroquia de Ser e adéntrase no concello da Baña pola de Ermida, volvendo ao de Santa Comba por Alón. Desemboca no lugar de Tapia (304 m de alt).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Aboín.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Avelino Abuín González .
-
PERSOEIRO
Profesor de Literatura Española na Universidade de Santiago de Compostela. Con anterioridade fora docente da mesma materia na Universidade de Dijon (Borgoña), onde se doutorou. Publicou traballos sobre Castelao, Rosalía, Cela e o teatro español contemporáneo.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Escritor coñecido polo pseudónimo Avelino Abuín de Tembra. Catedrático de Literatura Española e técnico superior de Relacións Públicas. En Lisboa fundou, na década dos cincuenta, a revista Breogán do Centro Galego. De regreso a Galicia, foi Secretario Xeral do Padroado Rosalía de Castro (1964-1971) e fundador dos Xogos Frorais Minerva e do Pedrón de Ouro. Autor dos poemarios Camiños (1961), Home ao pairo (1974) e Roldas de Compostela (1983), co que gañou os premios Valentín Lamas Carvajal e Galicia. Escribiu centos de artigos de prensa, prologou diversos poemarios, foi responsable dunha antoloxía da obra En las orillas del Sar e dunha biografía comentada de Rosalía. Cofundou o premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón no 1991, dirixiu a edición das obras completas de Rosalía a partir de 1992 e fundador da revista Galicia Viva na Internet en 1998.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Situada sobre o río Tea na parroquia da Graña (Covelo), conta cun único van de arco apuntado feito con aparello de cachotería e con rasante horizontal. Foi construída no s XVI e forma parte do percorrido do antigo Camiño Portugués de Santiago.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Xénero de primates catarrinos cinocéfalos, de dimensións grandes, que teñen o morro longo e calvo; as mandíbulas son fortes e os cairos moi potentes. Teñen o rabo ben desenvolvido e as calosidades isquiáticas grandes, a miúdo de cores vivas. A peluxe é longa e abundante. Os babuínos viven en grupos numerosos constituídos por diversos haréns, cada un destes está formado por un macho adulto, 4 ou 5 femias e os fillos. Os babuínos son omnívoros: aliméntanse de froita, raíces, pequenos réptiles, insectos, etc; cerca das poboacións dedícanse a saquear os cultivos. Corren velozmente e deféndense ben dos ataques dos grandes félidos e do home. Son pouco arborícolas e viven entre rochas nas ladeiras das montañas. Son exclusivos de África. Os babuínos sagrados (P. hamadryas), procedentes de Abisinia, foron domesticados antigamente polos exipcios, que lles tiñan gran veneración e momificábanos.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Xénero de primates catarrinos cinocéfalos, de dimensións grandes, que teñen o morro longo e calvo; as mandíbulas son fortes e os cairos moi potentes. Teñen o rabo ben desenvolvido e as calosidades isquiáticas grandes, a miúdo de cores vivas. A peluxe é longa e abundante. Os babuínos viven en grupos numerosos constituídos por diversos haréns, cada un destes está formado por un macho adulto, 4 ou 5 femias e os fillos. Os babuínos son omnívoros: aliméntanse de froita, raíces, pequenos réptiles, insectos, etc; cerca das poboacións dedícanse a saquear os cultivos. Corren velozmente e deféndense ben dos ataques dos grandes félidos e do home. Son pouco arborícolas e viven entre rochas nas ladeiras das montañas. Son exclusivos de África. Os babuínos sagrados (P. hamadryas), procedentes de Abisinia, foron domesticados antigamente polos exipcios, que lles tiñan gran veneración e momificábanos.