"Arra" (Contén)

1. Contraer un catarro, especialmente das vías respiratorias.

2. Provocar un catarro a alguén.

1. Semellante ao chaparro.

2. De pequena estatura e groso de corpo.

1. Dar forma de chaparro a algunha cousa.

2. Engrosar unha árbore crecendo pouco en altura.

3. Quedar unha persoa repoluda, grosa e de pouca estatura.

PERSOEIRO

Trobador galego, mencionado nos Livros de Linhagens por mor do casamento de seus pais, Soeiro Ares e Maria Afonso, filla ilexítima de Afonso IX de León. Participou, xunto co seu irmán Pero Soarez, na conquista de Sevilla, sendo ambos os dous beneficiados no Repartimiento de Sevilla de 1248. Estes datos fan supoñer que desenvolvería a súa actividade poética no segundo cuarto do s XIII. Non obstante , a súa mención en 1262 no testamento da súa muller Teresa Anes de Deza, no que pide ser enterrada no mosteiro de Santa María de Aciveiro (Forcarei), demostran que aínda estaría activo neste ano. A produción deste trobador consta unicamente do escarnio persoal “Poren Tareija Lópiz non quer Pero Marinho”, conservado no Cancioneiro da Biblioteca Nacional e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana. A alusión a Tareija Lópiz e a Pero Marinho, personaxes que mantiveron relacións cos Sarraças no século XIII, seguen corroborando o período de actividade que se ten establecido....

1. Asa ou cousa semellante que se emprega para agarrar algo.

2. Bocado de comida.

3. agarrada.

4. Palabra empregada na xerga dos cesteiros de Mondariz co significado de ‘man’.

1. Acción de agarrar ou de agarrarse.

2. Discusión ou disputa violenta, física ou só verbal, entre dous ou máis individuos.

1. de agarrar.

2. Persoa apegada en exceso ao diñeiro, remisa a dar e a gastar.

1. Peza ou apéndice dunha vasilla ou doutro utensilio que serve para collelo.

2. Parte de calquera obxecto polo que se agarra algo ou alguén.

1. Que agarra algo ou alguén.

2. Na matanza do porco, aplícase á persoa ou persoas que collen con forza o animal.

1. Asir ou suxeitar con forza coa man ou con outra parte do corpo.

2. Soster ou tomar un obxecto na man.

3. Coller unha doenza ou un mal hábito.

4. Ser collido por alguén por calquera parte do corpo.

5. Aguantarse, valéndose da man, a fin de evitar ser levado ou caer.

6. Aproveitar algunha cousa como pretexto, ocasión ou oportunidade para obter algún beneficio. Tamén no sentido de valerse de alguén para salvagardarse.

7. Pelexar animais ou persoas con ou sen armas.

8. Empreñar unha vaca.

9. Botar raíces na terra.

PERSOEIRO

Poeta romántico da década do 1850 integrante do Liceo de la Juventud. Estudiou Dereito na Universidade de Compostela. Dende moi novo promoveu no Liceo de San Agustín unhas xornadas literarias, que o converten xa nun punto de referencia do movemento literario compostelán. Alí trabou amizade con Pondal, Luís Rodríguez Seoane e Rosalía de Castro, a quen dedicou o poema “Improvisación” e sobre a que influirá nun futuro. De feito a poesía “El murmullo de las olas” de Aguirre vén sendo un adianto de “Negra sombra” de Rosalía. Participou tamén como miliciano no levantamento de 1854 e foi, xunto con Eduardo Pondal, unha das figuras sobranceiras do Banquete de Conxo. Amais dun drama e da narración Risas y lágrimas, el mesmo comezou a publicación da súa obra poética, volume que sairía do prelo postumamente co título de Ensayos poéticos (1856-1858). A súa poesía, chea de sentimentalismo ten en María, Efigenia e Felisa Taboada as súas protagonistas. Xa que logo, toda ela está inzada...