"Ausa" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación trimestral do Patronato de Estudios Ausonences. Iniciada en 1952, publica traballos en lingua catalá ou castelá, preferentemente sobre temas históricos relacionados coa cidade de Vic.

1. Publicación quincenal impresa en Pontevedra o 1 de marzo de 1913 co subtítulo de “Órgano da Federación Agrícola de Pontevedra”. Dirixida por Francisco Soliño, saíu o último número o 23 de xuño do mesmo ano. Publicaba temas relacionados coa eliminación do sistema foral e a loita contra o caciquismo, tamén había diversas colaboracións poéticas en galego (a maioría anónimas) como o poema “Cantares”, de José Rey González.

2. 1. Aquilo que ten como consecuencia un determinado suceso ou unha determinada cousa.

   2. Motivo que leva a unha persoa a realizar algunha cousa.

   3. Aquilo que explica a aparición dunha cousa.

   4. Todo aquilo que, dalgunha maneira, explica a existencia ou o cambio dunha cousa que se denominaría efecto. O influxo da causa no efecto chámase causalidade. Normalmente, distínguese entre a causa (que produce o efecto) e a ocasión ou a condición (que facilitan ou provocan a produción do efecto pola causa). Aristóteles e os escolásticos diferenciaron catro causas que agruparon á súa vez en dous tipos: dúas intrínsecas e dúas extrínsecas. Entre as primeiras están a causa formal, que se refire á forma ou ao modelo, e a causa material, referida á materia de que está feita unha cousa. Entre as segundas, a eficiente, que é principio do cambio, e a causa final ou finalidade, referida a aquilo para o que se produce ou se dá algo. Unha quinta causa é a exemplar. Os medievais distinguiron tamén entre a causa primeira (Deus) e as causas segundas (criaturas), entre as causas principais...

   5. teoría das causas actuais

      Teoría formulada por Lamarck, Constant Prévost e Lyell, que basea a explicación dos fenómenos xeolóxicos antigos nas mesmas causas que producen os actuais, “o presente é a clave do pasado”. O actualismo afirma que os fenómenos bruscos se producen accidentalmente e que as modificacións son lentas.

3. Empresa á que se dedican esforzos desinteresados ou altruístas.

4. Proceso xudicial, especialmente de tipo penal.

5. Tramitación dunha acusación contra alguén que determina a culpabilidade e a sanción por parte dun tribunal.

1. 1. Aquilo que ten como consecuencia un determinado suceso ou unha determinada cousa.

   2. Motivo que leva a unha persoa a realizar algunha cousa.

   3. Aquilo que explica a aparición dunha cousa.

   4. Todo aquilo que, dalgunha maneira, explica a existencia ou o cambio dunha cousa que se denominaría efecto. O influxo da causa no efecto chámase causalidade. Normalmente, distínguese entre a causa (que produce o efecto) e a ocasión ou a condición (que facilitan ou provocan a produción do efecto pola causa). Aristóteles e os escolásticos diferenciaron catro causas que agruparon á súa vez en dous tipos: dúas intrínsecas e dúas extrínsecas. Entre as primeiras están a causa formal, que se refire á forma ou ao modelo, e a causa material, referida á materia de que está feita unha cousa. Entre as segundas, a eficiente, que é principio do cambio, e a causa final ou finalidade, referida a aquilo para o que se produce ou se dá algo. Unha quinta causa é a exemplar. Os medievais distinguiron tamén entre a causa primeira (Deus) e as causas segundas (criaturas), entre as causas principais...

   5. teoría das causas actuais

      Teoría formulada por Lamarck, Constant Prévost e Lyell, que basea a explicación dos fenómenos xeolóxicos antigos nas mesmas causas que producen os actuais, “o presente é a clave do pasado”. O actualismo afirma que os fenómenos bruscos se producen accidentalmente e que as modificacións son lentas.

2. Empresa á que se dedican esforzos desinteresados ou altruístas.

3. Proceso xudicial, especialmente de tipo penal.

4. Tramitación dunha acusación contra alguén que determina a culpabilidade e a sanción por parte dun tribunal.

PUBLICACIÓNS

Publicación quincenal impresa en Pontevedra o 1 de marzo de 1913 co subtítulo de “Órgano da Federación Agrícola de Pontevedra”. Dirixida por Francisco Soliño, saíu o último número o 23 de xuño do mesmo ano. Publicaba temas relacionados coa eliminación do sistema foral e a loita contra o caciquismo, tamén había diversas colaboracións poéticas en galego (a maioría anónimas) como o poema “Cantares”, de José Rey González.

1. Relativo ou pertencente á causa ou á causalidade.

2. 1. conxunción causal

      Conxunción que introduce a cláusula que indica o motivo ou a causa dun determinado efecto e, polo tanto, expresa relacións de causa entre dúas ou máis cláusulas. En galego son conxuncións causais porque, pois, como e que, pero tamén se distinguen locucións causais (ou conxuncións causais complexas) que desempeñan a mesma función; entre elas, como queira que, dado que, pois que, por causa de que, por cousa de que, por culpa de que, por mor de que, posto que, visto que e xa que.

   2. Que expresa unha circunstancia de causa.

   3. cláusula causal

      Cláusula introducida por unha conxunción causal que expresa unha circunstancia de causa respecto á outra clásula. Por exemplo, en Traballaron moitas horas xa que querían rematar o proxecto antes do mes seguinte, a cláusula iniciada polo nexo xa que introduce a causa do efecto expresado por Traballaron moitas horas.

1. Relación que hai entre unha causa e o seu efecto.

2. Influxo da causa no efecto e na relación que resulta. Normalmente fai referencia á causa eficiente en contraposición á finalidade. A regularidade da relación causa-efecto ten a súa formulación no principio de causalidade (todo fenómeno ten unha causa) e na lei de causalidade (nas mesmas circunstancias, as mesmas causas producen os mesmos efectos).

3. Relación de causa-efecto que hai entre o acto humano (de acción ou de omisión) e o resultado dun feito delitivo no que existe unha responsabilidade.

4. Principio segundo o que o coñecemento das condicións iniciais dun sistema físico nun momento t 0 e da dinámica que o controla (forzas e ecuación do movemento) determinan completamente os valores das variables dinámicas en todo tempo t posterior a t 0 . No marco da dinámica clásica, este determinismo maniféstase polo feito de que a ecuación diferencial do movemento ten unha única solución, unha vez especificadas as condicións iniciais. A aparición da relatividade e da mecánica cuántica modificaron esta concepción; así, a causalidade estrita (coñecemento completo do estado final unha vez coñecido o estado inicial) substitúese por unha causalidade probabilista (coñecemento probabilista do estado final).

1. Que ou quen causa.

2. Persoa física que, por mor da súa morte, provoca a sucesión legal ou testamentaria dos seus bens.

1. Que obra como causa ou axente.

2. Aplícase aos verbos ou ás formas verbais que indican que o seu suxeito non realiza a acción por si mesmo senón que lla obriga a realizar a alguén ou algo. En galego, como noutras linguas romances, o causativo pode expresarse mediante o uso transitivo dun verbo intransitivo (

1. Relativo ou pertencente aos hausas ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo hausa.

3. Pobo africano que habita nas repúblicas de Nixeria e Níxer. A súa islamización iniciouse no s XI, pero conservaron as súas antigas crenzas ata o s XIX. Dedicáronse á explotación agrícola da rexión e desenvolveron un importante comercio coas caravanas que atravesaban o Sahara e cos pobos do S de Nixeria.

4. Lingua do grupo chadiano do phylum afroasiático que se fala en Nixeria, Benin, Burkina Faso, Camerún, Ghana, Níxer, Sudán e Togo. É a lingua materna duns 15 millóns de individuos e emprégana como segunda lingua uns 25 millóns máis. Escríbese con caracteres latinos (boko), aínda que a antiga escritura árabe (ajami) é utilizada en obras relixiosas e no uso privado. As manifestacións literarias, de clara influencia musulmá e iniciadas no s XVIII, son, polo xeral, cantos relixiosos, tratados de teoloxía e de dereito islámico. Das literaturas actuais cómpre destacar sobre todo a Alhaji Abubakar, autor da colección de contos Magana jarice.

MONTES

Monte situado na parroquia de Bidueiros (Dozón). O seu cumio acada os 841 m de altitude.

CAPITAIS

Capital do cantón de Vaud, Suíza, situada na beira N do lago Léman ou de Xenebra (114.900 h [2001]). A cidade esténdese a partir dun outeiro que domina o lago, onde radica o núcleo antigo. É un centro terciario e residencial, e a área industrial instalouse sobre todo en Rennes, núcleo próximo. A súa importancia aumentou con motivo da apertura do túnel de Simplon (1906), que a situou na liña internacional París-Milán. Destaca tamén a súa industria hoteleira. Ten universidade desde 1537, polo que rivaliza con Xenebra como centro intelectual da Suíza francesa. É centro de convencións e congresos. En xuño e xullo de 1932 tivo lugar a Conferencia de Lausanne que anulou as reparacións de guerra.