"Calviño" (Contén)

PERSOEIRO

Emperador romano (238) que foi asasinado polos pretorianos despois de noventa e nove días de goberno. Gobernou xunto con Marco Clodio Pupiano. Durante a anarquía militar da primeira metade do s III d C foi un dos representantes da tendencia senatorial en contra da actitude antiaristocrática do exército.

1. Diminutivo correspondente ao apelido Calvo. Documéntase no século XIV: “Roy Calvinno” (doc ano 1392 en Miguel Romaní Martínez Colección diplomática do mosteiro cisterciense de Santa María de Oseira (Ourense) 1025-1310, III, 1989, p 424).

2. Liñaxe que leva como armas: en campo de ouro, unha banda de goles acompañada no alto dunha flor de lis, tamén de goles, e no baixo de tres veneras da mesma cor.

PERSOEIRO

Avogado. Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse na Universidad Complutense de Madrid. Dende 1970 desenvolveu a súa actividade profesional en RTVE como asesor legal. Foi representante de RTVE na comisión xurídica da Unión Europea de Radiodifusión y Televisión, vogal do consello de administración e, no período 1982-1986, director xeral.

PERSOEIRO

Escritor e profesor. Catedrático de Lengua e Literatura Española, comezou os seus estudios na Universidade de Santiago de Compostela e rematounos na Universidad Complutense de Madrid, onde se licenciou en Filosofía e en Literatura Hispánica. Foi director, xunto con Manuel Crespillo, da colección de ensaio Hybris. Colaborou en numerosas publicacións como Ínsula, Cuadernos Hispanoamericanos, Cuadernos del Norte e Anales de la Literatura Hispanoamericana. Publicou diversos traballos de investigación como Estruturas novelísticas y poder personal en Hispanoamérica (1984), La novela del ditador en Hispanoamérica (1985), Poeta en Nueva York como mentira metonímica (1986), Historia, ideología y mito en la narrativa hispanoamericana contemporánea (1987), El Grupo Cántico de Córdoba (1987), e os relatos Teoría del fracaso (1986) e Del cero y sus múltiplos (1987).

PERSOEIRO

Pintor. Traballou no retablo de san Bieito no mosteiro de San Martiño Pinario.

PERSOEIRO

Escritor. A súa primeira novela, Il sentiero dei nidi di ragno (O carreiro dos niños de araña, Premio Ricione 1946), relata a súa experiencia xuvenil da resistencia italiana; posteriormente evolucionou cara ao humorismo poético e introduciu o marabilloso na súa obra. Son fitos salientables na súa produción os títulos: Ultimo viene il corvo (O corvo vén de último, 1949), onde combinou o realismo existencial con compoñentes de estilo fabulosos e fantásticos; a triloxía formada por Il visconte dimezzato (O vizconde partido ao medio, 1952), Il barone rampante (O barón rampante, 1957) e Il cavaliere inesistente (O cabaleiro inexistente, 1959), que reuniu en 1960 baixo o título xenérico de I nostri antenati (Os nosos antepasados), de contido simbólico e alegórico; a triloxía urbana e realista composta por La speculazione edilizia (A especulación inmobiliaria, 1957), La nuvola de smog (A nube da contaminación, 1958) e La...

PERSOEIRO

Teólogo e reformador francés. O seu nome orixinal era Jean Cauvin, que latinizou en Calvinus. Iniciou a carreira eclesiástica e estudiou filosofía en París (1523-1527) co humanista Mathurin Cordier e con Noël Beda. En 1528 marchou a Bourges para estudar dereito, onde se licenciou en 1531. Neses anos traballou xunto ao luterano Melchior Wolmar e, posteriormente, doutorouse en Orleans. En 1532 publicou un comentario á obra De Clementia (Sobre a clemencia) de Séneca. A súa conversión á fe reformada obrigouno a fuxir de Francia e establecerse en Basilea (1535), onde rematou Christianae Religionis Institutio (A institución da relixión cristiá), a súa obra capital que tivo a súa primeira edición en 1536. A instancias do reformador Guillerme Farel, estableceuse en Xenebra en 1537 e pronto tivo un papel destacado nas asembleas relixiosas suízas, mesmo chegou a redactar un catecismo e outros textos para a igrexa de Xenebra. Oposto á autoridade do consello municipal...

PERSOEIRO

Pintor. Desenvolveu as súas actividades en Santiago de Compostela. En 1732 traballou na pintura e dourado do retablo maior de San Fiz de Solovio e en 1733 no dourado do altar da capela de san Fernando na catedral de Santiago de Compostela. En 1738 traballou no altar de san Ildefonso na igrexa de Salomé, en 1739 no retablo maior da igrexa prioral do Sar, en 1740 no altar maior da parroquia de Lardeiros e en 1746, con Gregorio Casal, no retablo da capela da Alba da catedral compostelá.

GALICIA

Política e mestra. Diplomouse en filoloxía francesa e galega pola Escola Universitaria de Ourense. Militante da Asemblea Nacional-Popular Galega (AN-PG) desde 1977, formou parte do grupo municipal do BNG da Guarda desde 1995 e foi elixida parlamentaria por Pontevedra na V lexislatura (1997-2001).

PERSOEIRO

Político. Graduado Social pola Escola de Santiago de Compostela, foi presidente das confrarías da provincia da Coruña e fundador (1974) e presidente da Federación de Confrarías de Pescadores de España. Na etapa preautonómica foi conselleiro de Pesca e nas lexislaturas constituínte (1977-1979) e primeira (1979-1982) foi senador pola Coruña pola UCD.