"Cere" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Cáceres ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Cáceres.

1. Paos que van dando forma curva á cheda do carro, cando este se está a construír.

2. Ocos que teñen as cangallas do xugo do carro, onde van suxeitas as correas de coiro que pasan por debaixo do colo da vaca ou boi.

3. Fendas de pequeno tamaño que ten a pedra do muíño.

CIDADES

Cidade e capital da provincia homónima, na Comunidad Autónoma de Extremadura (77.768 h [1996]). Rodeada por dúas aliñacións montañosas da época precámbrica, está situada nunha chaira (meseta Trujillo-Cacereña), na que sobresaen algúns outeiros de natureza calcaria, como Alberca (530 m) e Cabezarrubia (510 m). Nestas aliñacións montañosas aparecen numerososo vales, entre os que destaca, polo seu valor paisaxístico, o val de Valdeflores. O clima é mediterráneo, con veráns secos e calorosos. A economía baséase esencialmente no sector terciario, derivada sobre todo das súas funcións político-administrativas e sanitarias. As industrias máis importantes son a azucreira e a química. Nos últimos anos aumentou considerablemente o turismo, atraído principalmente polo seu conxunto monumental, declarado pola UNESCO Patrimonio da Humanidade en 1986. Fundada polos romanos (74 a C), foi tomada polos árabes en 1142. Durante os ss XII-XIII tivo lugar o proceso de reconquista que rematou coa toma da praza...

PERSOEIRO

Militar e político peruano. Entre 1857 e 1860 foi agregado militar da legación peruana en París. Participou activamente na Guerra do Pacífico (1879-1883) onde liderou a resistencia peruana contra os chilenos. No ano 1886, foi elixido presidente ata 1890 cando foi derrocado por Morales Bermúdez. Nos anos seguintes foi destinado a Inglaterra e Francia como ministro plenipotenciario. A súa volta a Perú produciuse no ano 1894 cando ocupou o poder pola forza. A súa ditadura durou un ano, ata 1895, cando un novo golpe de estado o obrigou a exiliarse. Durante os seus mandatos presidenciais puxo en práctica unha política económica destinada a diminuír a débeda externa do seu país polo que cedeu a explotación do ferrocarril durante sesenta anos e parte da explotación de guano a Gran Bretaña. Entre 1905 e 1911 foi enviado extraordinario e ministro plenipotenciario en Italia.

PERSOEIRO

Xurista e político. Foi membro do Consello de Lexislación (1793) e ministro de Xustiza (1799) do Directorio tralo golpe de estado de Sieyès. Napoleón Bonaparte nomeouno segundo cónsul (1799), arquichanceler do Imperio (1804) e duque de Parma. Presidiu o Senado e o Consello de Estado en ausencia de Napoleón. Foi un dos redactores do Código Civil francés (1801-1804).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Cáceres, Extremadura (4.753 h [1996]), situado ao N da cidade de Cáceres, na conca do río Almonte. A súa economía baséase principalmente na agricultura, na gandería e nunha certa actividade industrial que abrangue construcións metálicas, madeira e industrias alimentarias.

1. 1. Relativo ou pertencente á deusa Ceres.

   2. Aplícase ás festas que se celebran en honor a Ceres.

2. 1. Planta pertencente, en xeral, ás familias das poáceas e poligonáceas, que produce sementes das que se poden obter fariñas panificables. A selección realizada por parte do home ao longo dos tempos fixo que estas herbáceas sexan todas anuais e ofrezan máis e maiores froitos, con espigas máis resistentes, o que facilita a súa recolleita. Os cereais constitúen o grupo máis importante de plantas cultivadas debido, sobre todo, ao seu rendemento e valor alimentario, así como á súa facilidade de almacenaxe. Os máis importantes son: a avea, o centeo, o orxo e o trigo (orixinarios do interior de Asia e do Mediterráneo); o arroz (orixinario do sudoeste de Asia), o millo miúdo e o sorgo (de rexións áridas de Asia oriental, India e África) e o millo (de América central e México). A parte máis importante da produción destínase á alimentación (consumo directo dos grans, de produtos elaborados ou de subprodutos). Interveñen nos procesos de transformación e elaboración as industrias fariñeiras e de pasta,...

   2. Semente dos cereais. Constitúe unha das bases da alimentación humana desde o Neolítico. Aínda que as substancias nutricias están tanto no tegumento coma no mesmo gran, adoitan consumirse descascados. Existen dúas formas de consumo que enriquecen o almorzo: os cereais para o almorzo, cocidos ao vapor, esmagados e torrados, ás veces con mel, azucre ou vitaminas, que facilitan a dixestión; e o müesli, que procede do norte e centro de Europa e que consiste nunha mestura de cereais cocidos, uvas pasas, abelás, améndoas, etc, á que se lle pode engadir froitas, azucre e mel. OBS: Emprégase habitualmente en plural.

1. Relativo ou pertencente á produción ou ao comercio de cereais.

2. Persoa que se dedica a cultivar ou comerciar con cereais.