"Donís" (Contén)

Tendencia dunha persoa ou dun grupo social a abandonar sen loita unha cousa que posúe ou que lle corresponde.

Home notable pola súa beleza.

Divindade mitolóxica dos pobos mediterráneos. Simboliza a morte e a resurrección periódica da natureza, sendo a encarnación da primavera. Os rituais de Adonis, as   adonías, relacionados co equinoccio de primavera e co solsticio de verán, insírense dentro dos ritos de fertilidade. Orixinado en Siria e en Fenicia, o culto a Adonis, despois de terse modificado en Exipto e en Chipre, foi adoptado polos gregos. Na mitoloxía grega foi un personaxe de gran beleza, disputado por Afrodita e por Perséfone. O simbolismo floral e o mesmo mito de Adonis foron tema de obras artísticas, como o poema L’Adone, de Giambattista Marino (1623).

Perda de afectividade caracterizada pola incapacidade de experimentar pracer.

Liñaxe que trae como armas, en campo de ouro, unha cabeza de lobo, de sable, e, en punta, tres vieiras, de prata; bordo de goles, con cinco flores de lis, de ouro. Outra variante leva, en campo de goles, tres flores de lis, de prata, ben ordenadas.

Construción situada en San Fiz de Donís (Cervantes). Pertenceu aos Sanmartino Pambley. A torre ten planta cadrada e un corpo rectangular un pouco máis baixo. Ten unha altura de tres pisos e cuberta a catro augas. Destaca o escudo de armas con moldura xeométrica de estilo renacentista nunha das fachadas laterais.

Doutrina filosófica que identifica o ben co pracer. Os preceptos éticos considéranse unicamente regras empíricas, mediante as que o home se defende dos sentimentos de desgusto e queda aberto ás alegrías da vida. Entre os hedonistas destacaron Aristipo de Cirene e Epicuro de Samos.

hedónico.

Construción situada en Donís (Cervantes). Realizouse en cachotaría de lousa e ten planta rectangular con dous pisos. Presenta unha escaleira exterior nun lateral.