"Duarte" (Contén)

PERSOEIRO

Militar. Oitavo conde de Oropesa (1621), marqués de Jarandilla e de Villar, e conde consorte de Alcaudete. Lugartenente de València (1645-1650), durante o seu mandato celebrouse a derradeira Corte Xeral do Reino de València (1645). Posteriormente foi Vicerrei de Sardeña (1650-1651), e dende 1651, Embaixador en Roma.

PERSOEIRO

Profesor. Doutor en Dereito (1905) e en Filosofía e Letras (1915) pola Universidad de Madrid e catedrático de Dereito Romano en Sevilla, Valladolid e Madrid ata o seu exilio en 1936. Alumno de Francisco Giner de los Ríos, estivo vinculado á ILE dende 1898, institución na que sistematizou a súa estrutura pedagóxica. Dende o ministerio de Instrución Pública interveu na creación da Junta para Ampliación de Estudios y Investigaciones Científicas (JAE), na que ocupou o cargo de secretario xeral (1907-1934), e o Centro de Estudios Históricos (1910). Foi un dos impulsores do Instituto-Escuela de Segunda Enseñanza de Madrid (1918) onde se experimentaron novos métodos de traballo e innovacións didácticas e organizativas no ensino secundario. Colaborou no Boletín de la Institución Libre de Enseñanza con diversos artigos, relacionados sobre todo coa temática educativa no estranxeiro (1904-1926). Consideraba que o ensino debía abranguer todas as materias de forma cíclica e gradual, polo que...

PERSOEIRO

Xornalista. Dirixiu a publicación coruñesa Diario de Avisos.

PERSOEIRO

Político. Cofundador e máximo dirixente do Partido de la Democracia Cristiana (1960), exiliouse en Venezuela trala vitoria electoral do coronel Morales. Regresou a El Salvador despois do golpe de estado de 1979 e formou parte da xunta do goberno cívico-militar desde 1980 que presidiu ata 1982. Foi presidente do país (1984-1989).

PERSOEIRO

Rei de Portugal (1433-1438), fillo de Xoán I. Coñecido como don Duarte, casou con Leonor de Aragón en Coimbra (4.11. 1428). Participou na conquista de Ceuta. Celebrou cortes en Leiria e Évora (1433, 1436 e 1438) e reformou a administración pública. Ademais lexislou sobre os señoríos e as terras da coroa, e prohibiu as cartas de privilexios señoriais (1434). Emprendeu o saneamento da moeda e cuñou escudos de ouro e reais de prata. Retomou a política de expansión en África e, trala resolución do conflito entre casteláns e portugueses da expansión atlántica no Concilio de Basilea (1435-1436), armou unha flota contra Tánxer dirixida polo infante don Enrique. A expedición fracasou e o infante don Fernando, mestre de Avis, quedou en poder dos musulmáns como refén da entrega de Ceuta (1437). Morreu a causa dun andazo de peste que afectou a Portugal (1437-1441). Escribiu o Livro da ensinança de bem cavalgar toda sela e Leal conselheiro.

PERSOEIRO

Pintor e escultor. Formouse na Escuela de Artes y Oficios de Madrid (1944-1947) e en 1954 trasladouse a París, onde coñeceu a escultura cinética. Dende 1961 reside en Suíza. Foi un dos fundadores do Equipo 57 (1957-1962).

PERSOEIRO

Escultor portugués. Formouse na Escola de Belas-Artes de Lisboa, onde foi profesor (1958-1982). Entre as súas obras destacan os Cavalos Marinhos da Praça do Império de Lisboa e as estatuas de Camilo Castelo Branco en Lisboa, Pedro I en Cascais e Afonso III en Faro. Recibiu, entre outros galardóns, o Prémio de Desenho Domingos Sequeira (1952), a Medalla de Ouro no Pavilhão de Portugal na Exposición Universal de Bruxelas de 1958 e o primeiro premio de escultura na II Exposição de Artes Plásticas da Fundação Gulbenkian (1961). En 1985 inaugurouse na súa cidade natal o Museu Atelier António Duarte, formado por obras doadas polo artista.

PERSOEIRO

Política arxentina. Coñecida como Eva Perón ou Evita, foi actriz e locutora de radio. En 1945 casou con Juan Domingo Perón. Cando este foi elixido presidente de Arxentina (1946), colaborou no novo goberno. Gozou do apoio das clases obreiras, ás que chamaba descamisados, e actuou como enlace entre estas e o goberno. Creou a Fundación de Ayuda Oficial Eva Perón e organizou o Partido Feminista Peronista (1949). Non tivo cargo oficial no goberno pero dirixiu o ministerio de Salud y Trabajo. En 1951 a Confederación General del Trabajo (CGT) propúxoa para a vicepresidencia da república pero non contou co apoio do exército.

PERSOEIRO

Artista plástico. Iniciou a súa formación pictórica na Escola Superior de Belas-Artes de Lisboa (1955-1957). En 1957 recibiu unha bolsa do goberno de Baviera para cursar estudios de gravado na Escola de Belas Artes de Múnic. Con José Escada, René Bertholo e João Vieira formou parte do grupo do Café Gelo, época en que recibiu influencias da obra surrealista de Mário Cesariny. A comezos dos anos sesenta conseguiu unha bolsa de estudios da Fundação Gulbenkian e trasladouse a París, onde foi un dos membros fundadores do Grupo KWY. A súa obra evolucionou desde o surrealismo automatista ata a neofiguración. Na década dos anos setenta retornou á estética surrealista e abordou a temática da grandeza nos mares de Portugal, vista a través dos naufraxios e das batallas navais perdidas (Batalha de Alcácer Quibir, 1973).

PERSOEIRO

Político. Combateu pola independencia de Santo Domingo á fronte da sociedade secreta La Trinitaria (1833). Tras unha etapa de obrigado exilio, ao ser perseguido polo goberno haitiano (1843-1864), regresou a Santo Domingo para expulsar os españois.

PERSOEIRO

Escritor. Escribiu sátiras de carácter social e político. Da súa produción destacan Claridades do Sul (1875), História de Jesus (1883), O Anti-Cristo (1886) e A Senhora da Melancolia (1910).

PERSOEIRO

Político, diplomático e historiador. Profesor na Academia Politécnica de Porto (1886 -1911), foi editor do xornal A Pátria. Ministro de Economía (1911-1912), primeiro ministro e ministro do Interior (1912-1913), foi embaixador de Portugal en Brasil (1914-1931) e candidato á presidencia en diversas ocasións. Realizou estudios sobre a historia dos descubrimentos portugueses reunidos na obra História dos Descobrimentos (1952-1962).

PERSOEIRO

Escritor. Foi bibliotecario da Biblioteca de Ajuda e oficial de secretaría da Academia Real das Ciências de Lisboa. Adoptou unha actitude contraria á de Antero de Quental na polémica Questão Coimbrã (1865), que iniciou a literatura moderna en Portugal, e exerceu unha grande influencia en escritores posteriores. Escribiu O mistério da estrada de Sintra (1870), en colaboración con Eça de Queirós, co que tamén elaborou os folletíns As Farpas. Realizou tamén crónicas de viaxes.