"LODE" (Contén)

Nome xenérico co que se coñecen as dextrinas obtidas por hidrólise do amidón, que proporcionan unha coloración vermella ou violácea co iodo, chamadas tamén amidón soluble. Forman pos brancos que se empregan como indicador en iodometría e para determinar o poder diastático da malta.

Xénero de herbáceas acuáticas, da familia das hidrocaritáceas, de talo longo, que pode acadar varios metros de altura, e ramificado, con follas alongadas e ovadas, dispostas en verticilos, que miden 2,5 mm de ancho e entre 5 e 10 mm de longo, translúcidas, verde escuras, serradas e rematadas en punta. Propias de zonas temperadas e tropicais, en Galicia -e noutros países europeos- introduciuse a especie E. canadensis, orixinaria de Norteamérica, en principio como planta ornamental en acuarios, estanques de parques e xardíns, e logo da súa aclimatación en zonas húmidas naturais, onde pode supoñer un perigo ecolóxico debido á capacidade de proliferación, principalmente de xeito vexetativo, que fai que cubra os fondos e desprace a vexetación autóctona.

Termo da verba dos arxinas, ou xerga dos canteiros, que corresponde á voz ‘navalla’.

Tecido cortical que orixina o felóxeno, que se constitúe por células ricas en clorofila e non suberizadas.

Arbusto ou enredadeira do xénero Philodendron, da familia das aráceas. Caracterízase por presentar talos grosos con raíces adventicias; follas perennes, coriáceas, de pecíolo longo, que poden ser sinxelas ou compostas; flores unisexuais, carentes de perianto e dispostas en inflorescencias que contan cunha espata carnosa de cor branca ou verdosa con manchas purpúreas formando un tubo ao redor do espádice; e froitos en bagas. Existen unhas 400 especies distribuídas nas rexións tropicais e subtropicais de América. Algunhas delas cultívanse, en todo o mundo, como ornamentais polo valor estético das follas.

Termo da verba dos cesteiros de Mondariz que corresponde á voz ‘chover’.

Lei Orgánica do Dereito á Educación.

Lugar cheo de lodo.

Liñaxe que trae por armas, en campo de azul, un papagaio da súa cor, perchado de ouro.

Construción situada no Barón (O Carballiño). Ten planta en escuadra, aínda que pouco queda da construción orixinal. Ten dous escudos en que se representan as armas dos Reinoso nun, e noutro as dos Suárez de Deza, Gayoso, Camba, Puga e Reinoso.

Saxonia.

Xénero de plantas, da familia das boraxináceas, que presenta talos ramificados inferiormente, follas basais, alternas e lanceoladas, inflorescencias dispostas en cima terminal, con poucas flores, coa corola branco azulada e o froito en núcula co bordo dentado. En Galicia poden atoparse as especies O. nitida, que florece en primavera en zonas húmidas e O. littoralis gallaecica, que vive en dunas ou areais.

Forma crónica de dermatomiosite que cursa sen febre, leucocitose ou dor e que se caracteriza por atrofias musculares moi importantes, con retraccións músculo-tendinosas e unha profunda impotencia funcional.

Forma de dermatose, descrita por Jacobi, en que só aparecen lesións cutáneas, como pigmentación, atrofia e petequias.