"Lores" (Contén)

PERSOEIRO

Enxeñeiro agrónomo, escritor e xornalista. En Galicia, onde vive dende 1932, exerceu diversos cargos burocráticos relacionados coa agricultura. En 1982 ingresou na Academia Galega de Ciencias co discurso “Home e técnica”. Escribiu diferentes ensaios: Introdución á economía galega de hoxe (1969), Máquinas e trebellos para labrar a terra (A Coruña, 1970) ou A cousa agraria no estatuto de autonomía de Galicia (Vigo, 1980). En Estampas do meu amigo Pepiño (Sada, 1980), recolle moitos dos seus relatos publicados con anterioridade en La Voz de Galicia. Comendador de número da Orde Civil do Mérito Agrícola; así mesmo, obtivo os premios Pérez Lugín e Fernández Latorre (1964).
 

PERSOEIRO

Pintora. É autora dunha obra de tendencia realista, aínda que empregue referentes surrealistas en creacións como As Caracolas.

GALICIA

Pintora. Ademais de cursar estudios de debuxo e pintura, estudiou maxisterio e piano. Nas súas obras reproduciu as porcelanas de Sargadelos e os encaixes de Chantilly, Bruxas e Camariñas, ademais de paisaxes, bodegóns e monumentos antigos. Realizou exposicións en diversas cidades e vilas de Galicia e en Madrid. Da súa produción salienta Combarro e Divina Pastora.

PERSOEIRO

Actriz e presentadora. Diplomada en maxisterio, formou parte do grupo de teatro Migallas, co que representou obras como O cantante e as mulleres de Carlos Yus (1992). Participou na montaxe de A lagarada do Centro Dramático Galego (1992).

GALICIA

Actriz de teatro, televisión, cine e dobraxe. Coñecida   como Mela Casal, comezou a súa andaina co grupo Ditea, co que realizou espectáculos como Farsa plautina (1987) ou A lenda de Xan Bonome (1986), ambas as dúas de Agustín Magán. Participou posteriormente en varias montaxes do Centro Dramático Galego, entre elas Así é (se vos parece), de Pirandello (1991), A Lagarada, de Otero Pedrayo (1992) ou Hostia, de Cotarelo Valledor (1996). Fundou a compañía Pífano Teatro, coa que puxo en escena, entre outras, Que pasa coas dependentas dos grandes almacéns ao cumpriren os cincuenta?, de Antón Losada (1999). Interveu nas longametraxes Divinas palabras, A metade da vida ou   Martes de Carnaval. No eido da televisión destaca o seu traballo en diversos programas de variedades e series como Velaí, Luar e Mareas Vivas. Exerceu en varias ocasións como axudante de dirección e locutora de radio.

GALICIA

Cantante. Coñecida como Ana Kiro, comezou a súa traxectoria profesional en Barcelona aos catorce anos participando en concursos de radio. Inicialmente cultivou a canción española e José Guardiola contratouna para actuar por todo Levante. Actuou en distintos festivais musicais e acadou varios premios; fixo, ademais, teatro con Mari Santpere e Belter. En 1969 participou en varios programas de Galas del Sábado para Televisión Española, feito que impulsou a súa carreira musical. Realizou numerosas actuacións por España, Holanda, Suíza, Alemaña e finalmente estableceuse en Galicia. Entre 1996 e 1997 presentou na TVG o programa Toda unha vida e, posteriormente na mesma cadea televisiva, Tardes con Ana. Filla Predilecta de Arzúa, recibiu o Botón de Ouro da Irmandade Galega de Caracas, a Medalla de Ouro Ano Xacobeo da televisión arxentina e o Percebe de prata 1999.

PUBLICACIÓNS

Publicación dominical editada en Pontevedra dende marzo de 1904 ata abril do mesmo ano. Subtitulada “Semanario satírico y literario”, entre os seus colaboradores figuraban Torcuato Ulloa, Antonio Señoráns, Higinio Chantrero ou Labarta Pose. A maior parte dos traballos que acolleu estaban redactados en castelán, xa que en galego só se editou un poema de F. Portela.

PERSOEIRO

Pintora. Estudiou debuxo e pintura en Madrid. Participou en exposicións en Lugo, Santiago de Compostela e Madrid. Entre os galardóns que recibiu destaca a terceira medalla do XXX Salón de Otoño (Madrid, 1959).

GALICIA

Pintora, irmá de Camilo, Indalecio e Ramiro Díaz Baliño. Iniciou os seus estudios co seu irmán Camilo e en 1929 recibiu unha bolsa da Deputación da Coruña que lle permitiu ampliar estudios en Madrid. Foi profesora de debuxo na Escola de Artes e Oficios e no Instituto Feminino da Coruña. Na súa obra mostra unha imaxinación leda e chea de cor e de carácter decorativo que lembra as ilustracións dos contos. Posúe un debuxo solto e un rico colorismo, en obras que lembran en certo modo o modernismo, con mulleres convertidas en fadas e paisaxes imaxinadas pola artista, nas que os motivos florais enchen o espacio. As súas creacións, realizadas en pequeno formato, amosan un certo horror vacui. Entre as súas obras destacan Tríptico alegórico de Galicia e Las Hadas del Caracol. Participou, entre outras mostras, na Exposición de Arte Gallego (Santiago de Compostela, 1926), na Gran Exposición Regional de Bellas Artes y Artes Decorativas da Real Sociedad Económica de Amigos...

PERSOEIRO

Pintor, gravador e escultor. Estudiou gravado na Escuela de Artes y Oficios de Madrid e asistiu aos Talleres de Arte Actual do Círculo de Bellas Artes de Madrid. No campo da escultura, obtivo unha bolsa da Junta de Extremadura (1987 e 1989), da Kunstlehaus Hamburg (1990), da Kunstlehaus am Deich Bremen (1991) e en 1994 recibiu a bolsa Banesto. Realizou exposicións, entre outras cidades, en Madrid e Berlín, e participou en diversas mostras colectivas entre as que destacan a V Bienal de Barcelona (1984), Artistas Hispano-Portugueses (1990), a Bienal de Vila Nova da Cerveira (1991), ARCO’95 e a IV Mostra Unión Fenosa (1995). A súa obra está na Colección Banco de España, no Museo Extremeño e Iberoamericano de Arte Contemporánea (MEIAC) e no Museo de Arte Contemporánea Unión Fenosa.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Alacant, Comunitat Valenciana, situado á beira do delta do Segura (6.127 h [1996]). A agricultura é o principal recurso económico, pois á parte de ocupar case ao 30% dos traballadores, os cultivos de hortalizas, algodón e cereais constitúen a materia prima da que se abastecen as súas industrias, dedicadas fundamentalmente á transformación destes produtos agropecuarios.

1. Proceso mediante o que os sales hidratados perden a totalidade ou unha parte da súa auga de cristalización cando a súa presión de vapor é máis alta ca a do ambiente, nun intento de igualar as dúas. A perda das moléculas de auga provoca a ruptura do retículo cristalino.

2. Formación dendrítica de pequenos cristais formados a rentes do chan pola evaporación de solucións salinas do solo.

3. Calquera formación eruptiva da pel.