"Omo" (Contén)

PERSOEIRO

Historiador hebreo orixinario de Utiel que viviu en Fes (Marrocos). Foi o continuador da obra histórica Sefer ha Qabbalà (Libro da tradición) de Abraham ibn Dā’ūd que completou ata 1510.

PERSOEIRO

Bispo da cidade italiana de Como. No Concilio de Constantinopla (450) combateu, por encargo do Papa León I, a herexía nestoriana, que consideraba inaceptable atribuír á natureza divina o que era de natureza humana. A súa festa celébrase o 14 de abril.

1. Adaptación a un lugar ou a un espazo buscando comodidade

2. Forma de asimilación fonética pola que un fonema se adapta parcialmente ás características articulatorias e acústicas doutro, sen perder os seus riscos distintivos que permiten identificalo como tal.

3. Técnica de adaptación de fragmentos bíblicos ou litúrxicos co fin de incluílos en composicións literarias. Dáse especialmente nos cancioneiros hispánicos da Idade Media, que adoitaban facer parodias relixiosas e reinterpretacións dos textos sagrados nas composicións profanas de carácter amoroso. Na lírica galego-portuguesa a técnica da acomodación maniféstase nas cantigas de escarnio, onde serve de vehículo á ironía por descontextualización da cita relixiosa, e nas cantigas relixiosas, onde ten unha función ornamental. Nalgúns casos xorden problemas de identificación das fontes orixinais dos textos acomodados.

4. Mecanismo que teñen os seres vivos para se adecuar a determinadas circunstancias ambientais (vento, luz, frío ou calor, densidade de poboación, etc) por medio de modificacións somáticas ou fisiolóxicas, sen que estas sexan de transmisión hereditaria.

5. Reflexo que provoca o cambio do foco do ollo para que a visión sexa nidia a diferentes distancias. O ser humano, as aves e os peixes acomodan a visión axustando a curvatura do cristalino e modificando o seu índice de refracción. Os peixes e anfibios moven o cristalino cara a adiante ou cara a atrás en relación coa retina.

1. de acomodar.

2. Que goza dunha posición económica folgada.

1. Que acomoda.

2. Persoa encargada de designar aos asistentes, en diversos espectáculos como cine ou teatro, os lugares que teñen que ocupar.

1. Dispoñer algunha cousa ou persoa de forma cómoda ou conveniente.

2. Poñer en orde.

3. Poñer algo en consonancia con certas circunstancias ou obxectivos.

4. Adaptarse a unha situación, lugar ou espacio.

5. Colocarse alguén de xeito cómodo.

6. Adaptarse algo ou alguén a circunstancias concretas.

1. Que se acomoda con facilidade a calquera situación.

2. Que cede ou transixe ante un problema determinado.

1. Acción de acomodar ou acomodarse.

2. Lugar axeitado no que se coloca algo.

3. Habitáculo ou lugar no que se acomoda alguén.

4. Estado de tranquilidade, paz, quietude.

5. Exercicio dunha actividade con contraprestacións económicas.

FILOSOFOS

Filósofo italiano, enxeñeiro de profesión. Debido á súa defensa do protestantismo refuxiouse en Suíza, logo en Estrasburgo e finalmente en Inglaterra, onde estivo protexido pola raíña Isabel. Precursor de Descartes, propugnou a necesidade do estudo do método (De methodo, 1558). Era partidario da paz relixiosa e da superación das diferencias dogmáticas (Stratagematae Satanae, 1565).

1. Bacteria da familia das acromobacteriáceas.

2. Famila de bacterias da orde dos eubacteriais formada por bacilos gramnegativos, de vida libre ou parásitos, de caracteres metabólicos intermedios entre as azotobacteriáceas e as enterobacteriáceas.

1. Zona de terreo provista de edificios e doutras instalacións empregada para o despegue e a aterraxe de aeronaves. Aplicada nun primeiro intre a calquera campo de aviación, trala xeneralización das liñas aéreas emprégase para designar ben aqueles campos que non teñen un tráfico regular, ben as instalacións do aeroporto empregadas para o servizo das aeronaves.

2. Aeródromo especificado no plano de voo, cara ao que pode proseguir o voo cando non é oportuno aterrar no aeródromo regular previsto inicialmente.

3. Plataforma flotante constituída por flotadores articulados e cunha alfombra que permite a aterraxe de avións.

4. Aeródromo empregado como escala regular dunha ruta aérea.

5. Aeródromo designado pola autoridade competente para ser empregado, por exemplo, cando unha aeronave non pode chegar a un aeródromo regular nin a outro alternativo.

1. Técnica de construír e facer voar modelos reducidos de avións, helicópteros e outros aparellos de voo.

2. Actividade deportiva que permite a iniciación aos fundamentos da aeronáutica e á aprendizaxe das condicións de voo.