"Oruro" (Contén)

Sal de amonio cuaternario, mestura de cloruros de alquilbencildimetilamonio de fórmula xeral [C6H5CH2N(CH3)2R]+ Cl- onde R é unha mestura de grupos alquilo de fórmulas entre C8H17 e C18H37. Emprégase como axente tensioactivo catiónico e, a grandes dilucións, como xermicida.

Designación non sistemática do ión hidroxenofluoruro HF- 2.

Composto binario de boro e un elemento menos electronegativo, xeralmente metais de transición. Os boruros adoitan obterse a partir da electrólise dos boratos fundidos; os metálicos teñen puntos de fusión moi elevados, unha dureza extraordinaria e condutividades eléctricas relativamente altas. Teñen aplicación como abrasivos, refractarios e emisores de electróns.

Substancia de estrutura similar á mepivacaína, que funde a 225°C. Emprégase en medicina como anestésico local. A súa potencia anestésica é catro veces superior á da lidocaína.

Composto binario de fluor con outros elementos metálicos ou non metálicos. Os fluoruros que se forman con elementos metálicos de número de oxidación inferior ou igual a 4 son de tipo salino; os de elementos non metálicos e os metálicos de valencia máis alta son xeralmente compostos volátiles. O fluoruro de calcio (CaF2) emprégase como fundente na metalurxia e na fundición do vidro, e tamén na obtención do ácido fluorhídrico. O fluoruro de hidróxeno (HF) é de especial importancia na metalurxia do uranio. O fluoruro de sodio (NaF) emprégase como insecticida, na preparación de esmaltes e funxicidas, como axente preservador de madeiras e tamén para fluorar a auga. Os hexafluoruros de uranio (UF6) e de plutonio (PuF6) constitúen unha posible vía de eliminación dos produtos de fisión e de recuperación do plutonio contido nos combustibles nucleares irradiados. Numerosos compostos fluorados binarios (ClF3, ClF5, OF2, N2F4)...

Alcaloide extraído do rizoma de Hydrastis canadensis, que presenta acción vasoconstrictora. Emprégase como hemostático uterino.

Glicósido que se atropa no xeranio escarlata e na dalia de cor vermella alaranxada. É o 3,5-di-D-glucósido da pelargonidina, na que se converte con facilidade por hidrólise en ácido líquido.

Materia termoplástica obtida por polimerización do cloruro de vinilideno (CH2=CCl2) ou do dicloroetileno (CHCL=CHCL), que se caracteriza pola súa resistencia á calor e a súa impermeabilidade ao vapor de auga.

Resina sintética que se obtén da polimerización do cloruro de vinilo. Emprégase moito porque é económico, fácil de fabricar, incombustible e resistente á humidade e aos axentes químicos. Obtense industrialmente por polimerización en suspensión do monómero, empregando como iniciador un peróxido orgánico. Emprégase na fabricación de tubos, materiais para a construción, etc, e ten como inconveniente nestas aplicacións a súa inestabilidade térmica e un elevado coeficiente de dilatación. En forma plastificada, na que carece de flexibilidade, aplícase na impermeabilización de tecidos, como illante eléctrico e na preparación de películas, láminas e escumas.

poli(cloruro de vinilideno).

Substancia que se presenta como pos amarelos, inodora, amarga, soluble en auga, pero pouco en alcohol. Emprégase como antimalárico e é coñecida tamén como atebrina e antimalarina.

Composto que contén catro átomos de cloro.