"Paulo" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Traballou como director e autor teatral, compositor e xornalista antes de consagrarse á literatura. É o fundador do Instituto Paulo Coelho, institución financiada exclusivamente polos dereitos de autor, que loita polo benestar da terceira idade e da infancia. Pertence ao Board do Instituto Shimon Peres e é conselleiro da Unesco para Diálogos Interculturais e Converxencias Espirituais. Da súa produción destacan, entre outras obras, Arquivos do inferno (1982), O alquimista (1988), Brida (1990), Manual do guerreiro da luz (1997), Veronika decide morrer (1998) e O demônio e a Srta Prym (2000). Recibiu a distinción Chevalier de l’Ordre Nationale de la Legion d’Honneur (2000).

PERSOEIRO

Xeneral e cónsul romano, pai de Escipión Emiliano. Coñecido como o Macedonio, foi edil curul (192 a C). Pretor da Hispania Ulterior (191 a C), enfrontouse aos lusitanos (191-190 a C) e malia sufrir unha derrota en Lico, venceunos na Bética. Conseguiu un triunfo fronte aos ligures no seu primeiro consulado (182 a C). Nun segundo consulado conquistou Macedonia (168 a C) e conseguiu un abundante botín como procónsul de Macedonia (167 a C). Volveu exercer a censura no 164 a C.

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou belas artes na Universidade de Porto, na que foi profesor de deseño desde 1997. A súa obra, de referencias figurativas, posúe unha importante débeda co mundo do gravado, en cadros de paleta case monócroma, na que o debuxo e o grafismo están moi presentes. Recibiu, entre outros galardóns, o Premio Julio Resende, o Premio de Pintura Eixo Atlántico do Noroeste Peninsular (1997) e o Premio Pintura Vesperie na Bienal de Montijo.

PERSOEIRO

Pedagogo brasileiro. En 1947 dirixiu o Departamento de Educação e Cultura de Pernambuco e cara ao 1961 fundou o Movimento de Cultura Popular de Recife. Traballou a prol da alfabetización dos brasileiros, e dirixiu as campañas de alfabetización no N do país desde 1961 ata 1964, ano en que foi destituído polo golpe militar do xeneral Humberto de Allencar Castelo Branco. Entón viaxou a Chile onde traballou para diversas organizacións internacionais e participou nas reformas do goberno de Eduardo Frei. As súas formulacións de filosofía educativa, construídas a través do diálogo entre humanismo cristián, singularmente desde a óptica da teoloxía da liberación, e o marxismo, a través dalgunha das perspectivas críticas abertas pola escola de Frankfurt, chegaron a ter certa influencia, durante os anos setenta do s XX, nos países europeos de tradición católica. En Galicia a súa obra foi examinada e acollida desde os Coloquios de Parroquias e posteriormente desde Irimia, e foi estudada polo pedagogo...

GALICIA

Sindicalista e político socialista. Naceu no barrio ferrolán de Esteiro e, trala morte do seu pai, trasladouse a Madrid (1860), onde iniciou a súa formación como impresor traballando en varias imprentas. En 1870 ingresou na sección de tipógrafos da Federación Madrileña da Internacional e, ao ano seguinte, foi designado secretario da comarca norte da Federación Regional Española da AIT. Comezou as súas colaboracións habituais como xornalista na prensa obreira, principalmente en La Solidaridad, o periódico da Internacional, onde publicou o seu primeiro artigo “La guerra”, ou en La Emancipación, semanario no que formou parte do consello de redacción. En 1873 ingresou na Asociación General del Arte de Imprimir, organización socialista da que foi presidente entre 1874 e 1885 e na que iniciou os traballos preparativos para a creación do Partido Socialista Obrero Español (PSOE), xurdido a partir da reunión do 2 de maio de 1879 na casa Labra, e do que foi nomeado secretario do...

GALICIA

Militar e político. Acadou o grao de tenente xeneral e tomou parte no Pronunciamento do xeneral Sanjurjo (1932). Dirixiu a rebelión da Coruña e participou na campaña de Asturias, Teruel e na fronte de València, durante a Guerra Civil Española (1936-1939). Foi xefe da Casa Militar do xeneral Franco, director xeral da Guardia Civil (1955-1957) e ministro do Exército (1962-1964) e do Aire (1963).

GALICIA

Filólogo. Doutor en Filloloxía Galego-portuguesa, centrou os seus estudios, sobre todo, nos campos da literatura medieval galego-portuguesa e nas relacións entre escrita e plástica nas literaturas en lingua galega e portuguesa. Publicou As cantigas de Fernan Paez de Talamancos (1992), Natura das animalhas. Bestiario medieval da lírica profana galego-portuguresa (1996), A pintura nas palavras. “A Engomadeira de Almada Negreiros”: uma novela em chave plástica (1996), Razões de fogo, versos fabricados. Sonetos portugueses dos séculos XVI, XVII e XVIII (1998) e A indócil liberdade de nomear. (Por volta da "interpretatio nominis" na literatura trovadoresca) (1999, Premio Espiral Maior de Ensaio), e, en colaboración, Luís de Camões. Doce canto en Terra Alheia? Apêndice: Camões em Terra Alheia (Presenças camonianas na lírica galega) (1998). Recibiu o Premio de Investigación Xunta de Galicia (1992).

PERSOEIRO

Historiador e teólogo. Segundo a tradición fuxiu da invasión dos suevos en Galicia, e en 414 chegou a Hipona, onde tivo relación con santo Agostiño, e escribiu Commonitorium ad Augustinum de errore Priscillianistarum et Origenistarum. En Xerusalén polemizou contra Pelaxio. Escribiu despois o Liber apologeticus contra Pelagianos. Nunha derradeira estadía en Hipona (416-417), santo Agostiño animouno a escribir unha historia universal contra os pagáns, a primeira escrita por un cristián, Historiarum adversus paganos libri septem, en que expuxo a situación catastrófica en que se atopaba a humanidade antes da chegada de Xesús Cristo e que supuxo un documento básico para o estudo da presenza sueva en Galicia e a descrición xeográfica.

PERSOEIRO

Duque visigodo. De orixe bizantina, xurou fidelidade a Vamba cando este foi elixido rei en setembro de 672. Foi enviado por este para sufocar a revolta de Hilderico na Septimania pero uniuse a el e proclamouse rei do Oriente visigodo en 673 e fíxose coroar en Narbona. Foi capturado o 2 de setembro de 673 en Nimes e condenado a prisión perpetua, despois de serlle conmutada a pena capital. Coa deposición de Vamba (680) e a política conciliadora de Ervixio, recobrou a liberdade e os seus bens en 683.

PERSOEIRO

Relixioso. Era mercador e abandonou o oficio para ser sacerdote. Dedicouse a servir a pobres e enfermos e fundou a orde pasionista (1720). A súa festividade celébrase o 19 de outubro.

PERSOEIRO

Teólogo. Foi bispo de Antioquía (260) e tivo un papel na evolución do dogma trinitario, xa que defendeu a teoría de que o Pai é o único que existe da Trindade. Foi acusado de monárquico dinamístico e de adopcionista, polo que foi deposto por Aureliano.

PERSOEIRO

Rei de Grecia (1947-1964), fillo segundo de Constantino I de Grecia e de Sofía de Prusia. Viviu no exilio en Reino Unido (1924-1935) e volveu a Grecia como diádoco ao ser restaurada a monarquía co seu irmán Xurxo II, a quen sucedeu. Casou con Federica de Hannover e coidou do retorno de Grecia á normalidade política e económica, despois da ocupación alemá e da Guerra Civil (1946-1949).

PERSOEIRO

Tsar de Rusia (1796-1801), fillo de Pedro III e Catarina II. A súa nai conseguiu a abdicación do Tsar Pedro III e ocupou o trono, ao tempo que o afastou da corte e o enviou á gobernación de Gračina. Converteuse en tsar á morte da súa nai e seguiu unha política oposta á dela. Restrinxiu os privilexios da aristocracia e restableceu a administración centralizada, abolida en 1775. Mantivo unha política vacilante respecto á Francia revolucionaria pois participou na segunda coalición (1798), pero pactou en 1800 con Napoleón I Bonaparte unha política antibritánica. Provocou descontentos nos estamentos máis altos da sociedade e foi asasinado.

PERSOEIRO

Papa (757-767), irmán e sucesor de Estevo III. Buscou a axuda da corte franca de Pipino o Breve que non secundou a súa política antilongobarda e antibizantina. O descontento dos aristócratas romanos foi a causa dunha revolta despois da súa morte. A súa festividade celébrase o 28 de xuño.