"Rīga" (Contén)

1. Gorecer do frío ou das severidades do tempo.

2. Protexerse do frío e das malas condicións meteorolóxicas.

3. Poñer unha embarcación ao abrigo.

4. Resgardar as cepas e os abrollos para darlles estabilidade e abrigo ás raíces.

5. Ter esperanzas, sospeitas ou desexos de que algo se cumpra.

PUBLICACIÓNS

Publicación bilingüe aparecida entre os anos 1948 e 1951, e editada polo concello de Betanzos na imprenta de Manuel Villuendas. Subtitulábase “Historia-Etnografía-Bellas Artes-Administración Municipal-Actualidades”. Fundado e dirixido por Francisco Vales Villamarín, contou coa colaboración de Xosé Mª Díaz Castro, Sofía Casanova, Xoán Naya, Ramón Otero Pedrayo, Álvaro Cunqueiro, Enrique Chao Espina e incluíu reproducións de textos de Manuel Murguía e Antón Vilar Ponte, entre outros. As ilustracións eran de Manuel Abelenda, Emilio de la Iglesia Caruncho, Cebreiro, Pérez Villamil e Manuel Castro Gil. Contaba con diversas seccións: estatísticas, planos da cidade, programa das festas de San Roque, industria, comercio e outras informacións. Reapareceu en 1982 con novos colaboradores e máis seccións.

1. Arrancar de raíz calquera planta.

2. Arrancar de raíz o liño maduro coidando de non romper as raíces e seguidamente sacudila para limparlle a terra.

3. Arrancar a pedra dunha canteira para posteriormente utilizala na construción.

1. Na Antigüidade grega e romana, condutor dun carro de cabalos. Na Grecia dos ss VIII-VII a C era quen conducía un carro de guerra. A partir do s VII a C convertéronse nos condutores de carros en xogos deportivos. En Roma o auriga era o condutor de carros en xogos circenses. Os aurigas romanos, tamén chamados agitatores, adoitaban pertencer a clases sociais inferiores, inda que moitos deles, grazas á súa habilidade na condución das carruaxes de cabalos, acadaron éxito e fortuna pecuniaria. Foron adoito representados nas artes plásticas da Antigüidade clásica, sendo a peza máis coñecida a escultura de bronce realizada en tamaño natural titulada Auriga de Delfos.

2. cocheiro.

3. Nome latino dunha das constelacións boreais, tamén chamada Cocheiro.

PERSOEIRO

Médico italiano, máis coñecido por Iacopo Berengario da Carpi. Considérase unha das grandes figuras do renacemento da Anatomía. Estudiou a anatomía do cerebelo e describiu por primeira vez o apéndice vermiforme. Escribiu o tratado de anatomía Comentaria cum amplissimis additionibus super anathomia Mondini (Comentarios con amplísimas adicións sobre a anatomía de Mondini, 1521).

1. Parte anterior do abdome do ser humano e, por extensión, doutros animais que abrangue o estómago e os intestinos.

2. Parte media avultada dunha vasilla ou ensanchamento convexo do fuste dunha columna.

3. Curvatura que fai unha parede.

4. Parte avultada da rexión posterior da perna situada na metade superior entre a sofraxe e o calcañar.

1. Golpe dado na barriga ao caer.

2. Conxunto de animais que nacen dun mesmo parto.