"Rab" (Contén)

1. Que é digno de admiración.

2. Obxecto de admiración, recoñecemento e aprecio.

3. Impresión positiva ou negativa que se produce na persoa por algo que non se agarda.

4. Signo ortográfico colocado ao final (...!), por exemplo no inglés e no portugués, ou ben ao principio e ao final (....!), como no caso do galego e do castelán, dunha proposición exclamativa ou dunha interxección.

1. Digno de ser adorado.

2. Que marabilla,  que causa adoración.

1. Obxecto composto por dúas pezas de metal que van unidas por un eixe sobre o que xiran, empregado para suxeitar as portas e fiestras ao marco de tal xeito que poidan abrir e pechar.

2. Peza articulada, xeralmente metálica, que vai pendurada na porta principal dunha casa, empregada para petar nela e chamar a xente que hai dentro da casa.

3. Barra de ferro empregada para asegurar as portas e contras das ventás.

1. Pechar unha porta ou obxecto semellante, trancándoa de tal xeito que non se poida abrir.

2. Construír calquera invención que non se identifique coa realidade mesma.

3. Termo da xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘escapar’.

1. Aldraba de grandes dimensións que serve para bater nas portas e solicitar así a entrada nun lugar.

2. Que inventa ou esaxera a realidade das cousas.

PERSOEIRO

Licenciada na especialidade de Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela e na de Musicoloxía pola Universidade de Oviedo. Realizou estudios musicais nos Conservatorios de Santiago de Compostela e da Coruña. En 1992 doutorouse coa tese El compositor italiano Buono Chiodi y su magisterio en Santiago de Compostela. Como investigadora destacan os seus traballos centrados na música da catedral compostelá, na transición do Barroco ao Clasicismo; nas relacións musicais hispano-italianas na segunda metade do s XVIII, nos aspectos sociais da historia da música e da historia da música galega. Conferenciante en numerosos congresos nacionais e internacionais, e membro de diversas sociedades e asociacións musicais como a Society International Musicologica. Colabora no The New Grove Ditionary of Music and Musicians e na edición do Dicionario de Música Española e Hispanoamericana. Ten publicado os libros: La capilla de música de la catedral de Santiago...

1. Lingua arábiga. Variante do árabe, falada polas minorías musulmanas nos estados cristiáns da Península Ibérica despois da eliminación de todo poder político musulmán. En Castela, Aragón e no Principado, estes grupos abandonaron o idioma, e cara ao 1500 só se conservaba algún rastro fonético no uso do castelán e do catalán.

2. Linguaxe empregada dun xeito inintelixible.

3. Confusión e barullo que se produce polas voces e berros de moitas persoas xuntas.

1. Aparello de pesca de grandes dimensións, destinado principalmente para capturar bandadas de peixes migratorios (atúns e outros escómbridos sobre todo). Consta fundamentalmente dunha rede disposta perpendicularmente á liña de costa, denominada cola, que comunica, a través dunha abertura denominada boca cunha serie de compartimentos rectangulares ou cuadrangulares, chamados cámaras, o último deles, denominado copo, está provisto de fondo. Os peixes, desviados pola cola, pasan, a través da boca, ás cámaras e ao copo. Unha vez dentro, a entrada queda pechada por outra rede chamada porta. A almadraba queda fixada por áncoras e queda calada na maioría dos casos durante moito tempo (primavera e verán, ou outono e inverno), mentres duran as migracións. As almadrabas, caladas nas baías ou desembocaduras dos ríos, sempre nas proximidades da costa para evitar as grandes profundidades, teñen, non obstante, unhas dimensións moi notables. A cola adoita ter...

2. almadraba de vista

1. Relativo ou pertencente aos almorábides.

2. Individuo da seita islámica almorábide.

3. Secta islámica orixinaria do Sáhara, fundada en 1042 por ‘Abd Allāh ibn Yāsīn. Por mor do veo que lles tapaba o rostro ata os ollos, os seus membros foron tamén chamados al-mulattimūm. A tribo lamtūna (do grupo bérber dos sanhāǧa, antecesores dos tuareg) foi partidaria da nova doutrina, grazas ao feito de que os seus Xeques, os irmáns Yaḥyà e Abū Bakr, se converteron en discípulos de ‘Abd Allāh. Inspirados polas doutrinas islámicas, dedicáronse á ğihad (guerra santa). A actuación militar de Yaḥyà e de ‘Abū Bakr determinou o dominio das tribos do deserto e asimilou os territorios de Siğilmasa, Sūs e Agmāt. Abū Bakr, encomendou o norte ao Xeneral Yūsuf ibn Tašfin, dirixiuse cara ao sur e refuxiouse en Gana (1076), onde formou un primeiro núcleo de musulmáns negros e fundou a cidade de Tombouctou (1077), centro destinatario das rutas de caravanas procedentes...