"San Francisco" (Contén)

Conxunto monástico situado en Betanzos. Foi fundado en 1292 e reedificado por Fernán Pérez de Andrade o Bo en 1387. Construído na segunda metade do s XIV, responde ao modelo de planta de igrexa mendicante en forma de cruz latina, de nave única e cuberta en madeira, cruceiro con capelas funerarias e cabeceira con tres ábsidas abovedadas. No interior destacan a concepción espacial e os relevos escultóricos da capela maior. Conserva un gran número de sepulcros entre os que destaca o de Andrade o Bo. Foi declarado Ben de Interese Cultural o 29 de setembro de 1919.

Biblioteca organizada a partir de 1832 polos monxes franciscanos. No ano 1881 contiña máis de 14.000 volumes e en 1912 chegaba aos 20.000, grazas ás doazóns de Pedro Bartolomé Casal, da Universidade de Santiago, e do xornal El Eco Franciscano. En 1912 doaron libros Atanasio López e Lino Gómez Cabedo. Conta nos seus fondos con 74 incunables, con numerosos volumes dos ss XVI e XVII, obras relixiosas -fundamentalmente revistas de temas franciscanos- e abundantes libros relacionados con Galicia.

Mosteiro situado en Louro (Muros). Fundado como eremitorio en 1223, co nome de Santa María de Rale, en 1432 converteuse en mosteiro. A súa orixe franciscana remóntase a finais do s XIV, pero despois da Desamortización de Mendizábal, o mosteiro quedou abandonado. Desde 1873 ata 1890 foi residencia dalgúns relixiosos e posteriormente acolleu unha escola e un convento regular. Desde a súa restauración a finais do s XIX, o edificio sufriu varias modificacións. Destacan o claustro, de trazo sobrio e elegante, e o atrio, rodeado por un muro e cunha fonte no medio. No exterior sobresaen o cruceiro e o púlpito, colocado xunto á portada. Desde a entrada do convento comeza un viacrucis, composto por quince pequenas torres que representan cada unha, unha escena da Paixón e que remata no cumio dun outeiro. Foi declarado Ben de Interese Cultural (BIC, 1970).

Museo Provincial de Lugo.

San Francisco de Louro.

Mosteiro situado en Ourense. Realizado en estilo gótico, foi fundado no s XIII polos franciscanos, aínda que a igrexa e o claustro se contruíron entre 1313 e 1322. A igrexa trasladouse do seu emprazamento orixinal ata o parque de San Lázaro. O templo ten planta de cruz latina cunha nave no brazo maior e outra no cruceiro, e as ábsidas, con ventanais con vidreiras, cóbrense de bóvedas nervadas en forma de abano, que se apoian sobre columnas laterais. A portada é de estilo oxival cun arco trilobulado, arquivoltas apuntadas e rosetón. Destaca o claustro medieval, de planta case cadrada con portas baixomedievais e unha colección de capiteis que está formado por 63 arcos apuntados sobre piares cruciformes. Os monxes foron exclaustrados en 1835 e o mosteiro foi cuartel en 1843. O claustro e a igrexa foron declarados Ben de Interese Cultural en 1923.

Convento situado en Ribadavia. Está situado na beira esquerda do Avia. Fundado baixo a advocación de santo Antonio, foi noviciado e colexio de artes. As obras do templo iniciáronse en 1605 e non remataron ata 1639, cando se acabou o claustro, do que se cubriron os arcos un tempo despois. Tras a exclaustración pasou a mans de particulares ata que en 1915 unha parte da construción volveu aos franciscanos. A igrexa ten tres naves, todas elas abovedadas. No seu interior conserva un altar churrigueresco, ademais parte do cadeirado do coro oxival do s XVI que pode proceder da catedral de Ourense. No exterior destaca a torre barroca cun pequeno balcón.

Gran baía da costa do Pacífico, situada en California occidental, EE UU. É un val fluvial mergullado, paralelo á liña de costa e conectado co Océano Pacífico polo estreito de Golden Gate, atravesado pola ponte homónima. Ten unha lonxitude de 97 km e unha anchura de 5 a 22 km, e constitúe un dos portos naturais máis espectaculares do mundo. Contén as illas Treasure, Yerba Buena, Angel e Alcatraz.

Convento situado en Santiago de Compostela. Fundouno en 1214 san Francisco durante a súa peregrinación ao sepulcro do Apóstolo Santiago. Da primitiva construción consérvanse cinco arcos oxivais e o sepulcro de Cotolay de 1238. A igrexa é obra de Simón Rodríguez (1742). Ten planta de cruz latina encadrada nun rectángulo, con capelas laterais e tribuna que se abre á nave central. Cóbrese con bóveda de canón e cúpula de media laranxa sobre pendentes. No interior destaca o retablo maior, obra de Melchor de Prado, presidido por unha imaxe da Inmaculada traída de Roma (1750). A fachada modificouse tras a morte de S. Rodríguez e amosa o estilo barroco na parte inferior e neoclásico no superior. Está enmarcada por dúas torres de dous corpos, o superior rematado en cúpula. Na rúa central do corpo inferior destaca a imaxe de san Francisco, obra de X. Ferreiro. Diante da fachada atópase o monumento a San Francisco, obra de F. Asorey. Na parte conventual destacan os claustros, un trazado por B. Fernández...

Construción situada sobre o río Avia en Ribadavia. Trátase dunha ponte construída probablemente no s XIII en cantaría e con trabes de formigón, engadidas posteriormente, con tres arcos oxivais e rasante horizontal. Atópase no Camiño Real de Ourense a Vigo.

Antigo convento franciscano situado en Tui. Atópase fóra do recinto amurallado e ten a súa orixe en 1642, cando se instalaron na vila tudense os franciscanos de Salvaterra de Miño. A igrexa non se construíu ata 1722 e consagrouse a santo Antonio. O edificio conventual converteuse en Seminario Menor en 1850. A igrexa está baixo a advocación do Sagrario e está formada por tres naves. A portada presenta características barrocas ao estar enmarcada entre pilastras e rematar cun frontón partido e curvo coa imaxe de santo Antonio nunha fornela con volutas. Nun lateral do corpo superior da fachada atópase a torre campanario de dobre corpo.