"Sever" (Contén)

PERSOEIRO

Emperador romano (222-235 d C); curmán e sucesor de Heliogabalo. Atribúenselle as reformas que consolidaron o poder do Senado, no que creou unha especie de consello de rexencia formado por dezaseis senadores; así mesmo, reformou o cursus honorum nos graos intermedios e atribuíu aos prefectos do pretorio a dignidade senatorial. Iniciou unha serie de reformas xurídicas, financeiras (tentou reducir os gastos do exército) e sociais (introdución da protección social e da beneficiencia). Partidario do sincretismo relixioso, mantivo os seus privilexios aos xudeus e tolerou o Cristianismo. O alzamento dos sasánidas no Oriente obrigouno a loitar contra Ardacher I (232). Trasladouse ao Rin para negociar cos pobos xermánicos (234), pero foi asasinado polos seus lexionarios nunha revolta militar dirixida polo oficial tracio Maximino.

GALICIA

Bispo auxiliar de Santiago de Compostela (1906) e catedrático de Teoloxía do Seminario de Santiago de Compostela. Publicou: Discurso sobre el adorable Misterio de la Santísima Trinidad (1881) e Programma pro alumnis cuarti, tertii et secundi curriculi Sacrae Stientiae studio vacantibus. Tractatus de Deo Creatore (1899).

1. Acción e efecto de aseverar.

2. Palabra ou expresión usada para aseverar.

1. Que asevera.

2. Proposición afirmativa que enuncia unha conformidade obxectiva do suxeito co predicado como no exemplo Hoxe chegarei tarde.

PERSOEIRO

Xogador de golf. Gañou a copa do mundo por equipos (1976 e 1977), o Open Británico (1979, 1984 e 1988), o Masters de Augusta (1980 e 1983), o Masters Británico (1991), o Perrier, o Open de España e a Ryder Cup (todos estes en 1995). En 1989 concedéuselle o Premio Príncipe de Asturias.

PERSOEIRO

Xornalista. Licenciouse en periodismo pola Universitat Autónoma de Barcelona en 1987. Director da RNE en Galicia e profesor na facultade de Xornalismo da Universidade de Santiago de Compostela. Iniciou a súa carreira profesional nas emisoras locais de Antena 3 Radio, Cadena SER e RNE en Vigo. Posteriormente, trasladouse a Santiago de Compostela para traballar na Radio Autonómica Galega. Foi tamén director territorial de RNE Galicia e delegado territorial de RTVE en Galicia. Amais, exerceu como correspondente do Diari de Barcelona, de TVE, e da axencia EFE en Galicia.

GALICIA

Pintor e debuxante. Licenciado en Belas Artes, estudiou na Académia de Belles Arts de San Carles de València. Foi profesor na Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela e subdirector xeral de Promoción e Difusión Cultural da consellería de Educación e Cultura. A súa pintura caracterízase polo xeometrismo e o colorido das composicións. Recibiu a Medalla de Prata da cátedra de Historia da Arte no seu cincuenta aniversario e unha mención na Trienal de Santiago de Compostela. Realizou exposicións individuais e participou en diversas mostras colectivas.

PERSOEIRO

Sindicalista. Militante da Agrupación Socialista de La Habana na primeira década do s XX, foi expulsado de Cuba en 1911. En 1916 constituíu na Coruña a Unión Tabacalera, primeiro sindicato de clase das cigarreiras da Fábrica de Tabacos. Foi candidato nas eleccións á alcaldía de 1917 pola Agrupación Socialista da Coruña. No 1918 a Unión Tabacalera federouse na UGT baixo a súa influencia. Deixou o PSOE no 1921 e presidiu desde A Coruña a Federación Tabaquera Española, de carácter autónomo, e na que se integrou o persoal das fábricas de tabacos do Estado. Na Guerra Civil incorporouse á UGT e formou parte da Executiva Federal no exilio francés.

CAPITAIS

Capital do judeţ de Mehedinţti, Romanía, drenada polo río Danubio (118.069 h [estim 1999]). É un destacado porto fluvial, onde o comercio xoga un papel principal na súa economía.

GALICIA

Empresario. Foi presidente de ACTEMSA e Escurís, e fundador de Tunaliment SA e Cartogal (Cartón Galicia SA). Recibiu a medalla ao mérito do traballo da Cámara de Comercio de Santiago de Compostela.

PERSOEIRO

Militante anarcosindicalista. Tomou contacto co obreirismo organizado en Bos Aires, a onde emigrara moi novo. Cando traballaba de cargador no porto, participou en diversos conflitos laborais e integrouse na Federación Obrera Regional Argentina (FORA). En 1919, tralos sucesos da Semana Trágica bonaerense, foi deportado e trasladado a Tui. Na década dos anos vinte, como representante dos traballadores dos serradoiros, colaborou na conformación do Sindicato General de Trabajadores, que dominou a actividade societaria tudense ata a Guerra Civil; foi un dos fundadores do Sindicato Provincial de Aserradores, de carácter unitario e que reunía sociedades obreiras do ramo radicadas en Tui, Ponteareas, Vigo, Vilagarcía, Salvaterra, Caldelas e Guillarei. En 1922 foi encadeado no transcurso dos acontecementos de Sobredo e posteriormente deportado; trasladouse a Santiago de Compostela, onde residiu no período da Ditadura de Primo de Rivera.

PERSOEIRO

Profesor. Participou no Congreso Nacional Pedagógico de Madrid (1882) e no Congreso Regional de Pontevedra (1887). Foi director da Escola Normal de Pontevedra e do periódico La Reforma (1870-1871). Publicou Nociones de agricultura y sus aplicaciones más notables deducidas de las Ciencias físico-naturales y al alcance de todos (1860).

GALICIA

Teólogo. Membro da Compañía de Xesús, doutorouse en Teoloxía na Universidade Gregoriana de Roma. Foi catedrático na Universidad Pontificia de Comillas e profesor de dogma na Pontificia Universidad de Salamanca. Colaborou en Gregorianum, Revista de Espiritualidad, Revista Española de Teología e Estudios Eclesiásticos, e escribiu Miscelánea Comillense (1948) e La penitencia en la primitiva Iglesia Española (1950).

PERSOEIRO

Poeta e novelista danés. As súas novelas inspiráronse en W. Scott, mentres que na poesía creou unha das obras máis importantes do romanticismo danés co poema épico Holger Danske (Holger o danés, 1837).

PERSOEIRO

Pintor ucraíno. Influído polo fauvismo e pola arte popular do seu país (1911), cultivou o cubismo. Creou unha obra de tema popular, baseada na simplificación dos volumes, que o conduciu ao suprematismo, do que foi o creador con obras como Cadrado negro (1915). En 1915 redactou o manifesto Do cubismo ao suprematismo, en oposición ao lucismo, e publicou Die gegenstandslose Welt (O mundo da non representación, 1926).

GALICIA

Militar e político. Foi gobernador militar (1917-1920) e civil (1920-1922) de Barcelona, cargo en que destacou pola súa situación en contra dos sindicalistas, especialmente contra a CNT, mediante a aplicación da Lei de Fugas. Miguel Primo de Rivera nomeouno director xeral de seguridade e ministro de Gobernación (1925-1930). Exiliado en Francia (1931), voltou a España en 1936 para unirse ao alzamento militar. Ocupou a carteira de Orde Pública (1938) no primeiro goberno de Franco, despois de ser desde 1937, xefe de seguridade interior.

PERSOEIRO

Médico e bioquímico. Estudou medicina na Universidade de Madrid, onde se doutourou en 1929. En 1941 emigrou a EE UU, onde se naturalizou estadounidense. Traballou na Universidade de Washington, foi xefe do departamento de bioquímica da Universidade de Nova York (1954-1975) e presidente do Patronato del Instituto de Biología Molecular da Universidad Autónoma de Madrid (1971). Estudou o metabolismo cerebral, sobre a vitamina B1, a fotosíntese, o metabolismo dos lípidos, o ciclo de Krebs e, fundamentalmente, os ácidos nucleicos. Traballou, xunto con W. Vishniac, sobre a fotosíntese, dándolle unha nova interpretación e, con A. Kornbert, fixo unha serie de investigacións sobre os ácidos nucleicos, que fixeron posible a síntese enzimática do ARN (1959). Das súas obras destaca Base molecular de la expresión del mensaje genético (1974). En 1959 recibiu, xunto con A. Kornberg, o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina pola síntese do ácido ribonucleico e, en 1982, o Premio Ramón y Cajal.