"Soria" (Contén)

1. Oficio de asesor.

2. Estipendio que percibe o asesor.

3. Oficina dedicada ao asesoramento nun campo especializado.

CIDADES

Cidade da provincia de Nápoles, na Campania, Italia, situada a 6 km ao N da capital (84.113 h [1996]). Tradicional centro agrícola, converteuse nun núcleo de industria diversificada, acompañado da expansión das áreas residenciais obreiras.

1. Cartas que dan os prelados aos seus súbditos para que poidan ir recibir dun bispo estraño as sagradas ordes.

2. Cartas de secularización dos membros de ordes relixiosas.

1. Liña ou elemento que serve para dividir ou separar.

2. Liña de accidentes do relevo que constitúe a separación de dúas concas hidrográficas contiguas, e a partir da que diverxen as augas procedentes de precipitación. Coincide coa liña de cumios dunha cordilleira.

PERSOEIRO

Escritor e realizador de cine. Os seus guións baseábanse en temas relixiosos e políticos. O director dalgunhas destas películas foi Rafael Gil, como Balarrasa (1950) ou La Señora de Fátima (1951). A primeira película que dirixiu foi El hombre de la isla (1959). Na mesma liña dirixiu Dulcinea (1962), El golfo (1970), La lozana andaluza (1976), Esperando a papá (1980) ou Montoyas e Tarantos (1989), ademais das series de televisión.

PERSOEIRO

Actor, autor e director teatral. En 1946 debutou no teatro profesional na compañía de Alejandro Ulloa, e pouco despois no cine co filme Mariona Rebull (1947). En 1977 foi nomeado director do Centro Dramático Nacional, e a mediados da década de 1980 fundou a Compañía Nacional de Teatro Clásico. Foi director do Instituto de las Artes Escénicas y la Música (INAEM) do Ministerio de Cultura (1989-1990). Dirixiu obras de autores clásicos e modernos, das que destacan Marat-Sade (1968), Tartufo (1978) e El Misántropo (1997), e tamén de produción propia, como Yo me bajo en la próxima...y usted? (1982) e Tan lejos, tan cerca (1998). Recibiu o Premio Nacional de Interpretación (1960), o Premio Nacional de Teatro (1974), a Medalla de Oro al Mérito en las Bellas Artes (1991) e o galardón de honra dos premios Max de teatro (2000).

PERSOEIRO

Actor. Coñecido como Paco Martínez Soria, formou unha compañía teatral propia en 1940, especializada en producións cómicas. En 1950 conseguiu ter un teatro propio en Barcelona, o Teatre Talía (desde 1982 Teatro Martínez Soria). Das súas películas destacan La ciudad no es para mí (1965), Abuelo made in Spain (1969), Don erre que erre (1970), El abuelo tiene un plan (1973), Vaya par de gemelos (1977) e La tía de Carlos (1981).

MONTES

Monte situado no NL da parroquia de Covelo (Palas de Rei). O seu cumio acada os 554 m de altitude.

1. 1. Cargo de provisor.

   2. Lugar onde exercen as súas funcións o provisor.

2. Lugar destinado, nos conventos e noutras comunidades, a gardar e distribuír as provisións.

1. Aplícase ao canto litúrxico dos salmos executado alternativamente entre o solista e os fieis, que poden retomar un ou máis versos, como volta, ou unha antífona apropiada.

2. Libro coral que contén os responsorios de matinas, cos invitatorios e as antífonas dos nocturnos. Antigamente formaba un só libro co antifonario; máis tarde foi desglosado no gradual, o antifonario, o tonarium e o responsorial. Desde o s X ten notación musical.

1. 1. Relativo ou pertencente aos órganos dos sentidos.

   2. aparato sensorial

      Conxunto de estruturas que se encargan da recepción, da transmisión e da integración das sensacións (táctiles, visuais ou auditivas).

2. Análise da palatabilidade dun alimento que é realizada por taxadores expertos ou ben por representantes do consumidor medio. Ten por finalidade comprobar a constancia do aroma, do gusto e da textura do alimento, avaliar os seus ingredientes ou ben estudar a calidade e o posible éxito comercial dun produto.

MUNICIPIOS

Municipio e capital da provincia de Soria, Castela e León, situado entre o Sistema Ibérico e La Meseta, ás beiras do Duero (35.151 h [2001]). É un centro administrativo e comercial, con industrias alimentarias. Destaca tamén a explotación forestal e as manufacturas da madeira. Antigo poboado celtibero, foi destruída polos romanos. Repoboada por Afonso I de Aragón (1120), pasou á súa morte ao dominio de Afonso VII de Castela e León. Foi escenario de conflitos bélicos durante as guerras de Sucesión (1707) e Independencia. O centro histórico da cidade foi declarado BIC (1993). Destacan a igrexa concatedral de San Pedro (BIC, 1980), a igrexa de San Juan de Duero (BIC, 1882) e o Palacio dos Condes de Gómara (s XVI).

PERSOEIRO

Historiador da arte alemán. Formouse en Madrid e en EE UU, onde foi catedrático na University of Michigan. Publicou numerosos traballos sobre pintura española desde o s XVI a Goya. Destacan The Paintings of Zurbarán (1953), La pintura española del siglo XVI en Sudamérica (1956) e, con G.A. Kubler, Art and Architecture in Spain & Portugal and Their American Dominions 1500-1800 (1959).

DEPARTAMENTOS

Departamento de Uruguay (9.008 km2; 84.563h [2004]). A súa capital é Mercedes (42.032 h [2001]).