"Teira" (Contén)

1. Recipiente empregado para gardar aceite, ben para o consumo diario na cociña ou para engraxar as máquinas.

2. paíño.

1. Plantar as estacas dunha videira.

2. Facer o morteiro. Termo utilizado principalmente cando, ao facer un muro, se quere distinguir entre a obra seca (pezas colocadas en seco) e a obra amorteirada (pezas unidas con morteiro).

1. Pedra grande colocada de xeito vertical.

2. Banco situado detrás da lareira que serve de pousadoiro para os potes, almacén das cinsas e borralla e mesmo asento para a familia ou visitantes que están ao carón do lume.

3. Cada unha das pedras colocadas a ambos os lados do forno.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Meis, baixo a advocación de santa María.

PERSOEIRO

Cabaleiro a quen se lle atribúe a fundación do mosteiro de Armenteira. Pertencía a unha ilustre familia do Salnés, a onde se retirou tras loitar ao lado de Afonso VI nunha das campañas da Reconquista. Converteu o seu pazo en mosteiro e a capela en ermida, facéndose el mesmo ermitán. Logo integrouse na Orde do Císter, con catro discípulos que elixiron abade a Ero (1150). Segundo a lenda, Ero oíra a voz de Deus en forma do canto dun paxariño cando paseaba polos arredores do convento e estivo absorto máis de trescentos anos, de xeito que cando volveu ao mosteiro ninguén o coñeceu. O luns de Pascua celébrase na igrexa do mosteiro da Armenteira a romaría da Nosa Señora das Cabezas. Baséase na lenda de santo Ero, quen quedara absorto máis de trescentos tras oír a voz de Deus no canto dun paxariño. Esta lenda está representada nun baldaquino barroco de pedra situado no interior da igrexa conventual, no que Santo Ero aparece ollando cara á Nosa Señora.

1. Ave insectívora nocturna que pertence en Europa ao xénero Caprimulgus. Ten ollos grandes e ás e cola longas cunha silueta semellante á dun pequeno falcón. A plumaxe é críptica, cun deseño semellante ao de follas secas que lle serve para camuflarse durante o día no chan ou nunha póla baixa onde permanece inmóbil. Aniña directamente sobre o chan e captura os insectos en voo. As especies que crían en Europa viven en África dende agosto a abril.

2. Ave de 24 cm de lonxitude, de cola gallada e patentes franxas brancas nas ás, que son, á súa vez, moi longas. O seu voo é máis directo e veloz ca o das especies europeas. Preséntase como divagante dende Norteamerica ao oeste de Europa.

3. Ave de ata 27 cm, de plumaxe grisalla con riscos e pintas de cor castaña escura. O macho presenta na parte inferior unhas patentes franxas brancas no extremo das ás e da cola. Emite unha voz parecida a un díxome-díxome de intensidade intermitente. De distribución paleártica, dentro da Península Ibérica é máis abundante na metade norte. En Galicia é común en baldíos, beiras de bosque e no monte baixo.

4. Ave de 25 cm de lonxitude, cunha plumaxe de cor area. Vive nos oasis e aparece como divagante nas costas mediterráneas de Europa.

5. Ave de 30 cm de lonxitude de plumaxe ferruxenta, especialmente o colar, e cunha patente franxa branca na gorxa. A voz semella un petar repetido nun toro seco. Cría en claros do arboredo mediterráneo, no centro e sur da Península Ibérica, e no noroeste de África.

1. Tira de pel suave usada antigamente para tapar o bigote e suxeitalo cando se estaba deitado ou na casa e así manter a forma desexada.

2. Anaco de coiro ou doutro material semellante que se pon na punta do calzado para reforzalo ou adornalo. Na tradición oral recóllense refráns como: “A zapato vello, bigoteira nova”.

3. Compás empregado para trazar circunferencias de pequeno diámetro con brazos que se separan pola acción dun resorte cilíndrico. A abertura está regulada por un parafuso.

4. Asento móbil e estreito que se colocaba, diante da testeira, na berlina e noutros vehículos, e que se podía dobrar e agochar na caixa cando non se utilizaba.

MONTES

Monte da parroquia e concello de Melón, no límite co da Cañiza. O seu cumio atópase a 1.002 m de altitude.