"Tito" (Contén)

1. Que actúa contra unha substancia tóxica ou velenosa.

2. Medicamento que neutraliza a acción dunha substancia tóxica ou velenosa.

PERSOEIRO

Emperador romano (138-161) de orixe itálica. Sucedeu a Adriano e impuxo disciplina no estado. Gobernou como un déspota ilustrado, gañando a confianza das clases cultas. Promoveu unha execución humanitaria do dereito e mantivo a relixión tradicional. Preocupouse pola prosperidade económica e reprimiu as rebelións nas provincias por medio de legados. Baixo o seu goberno o Imperio chegou ao seu máximo apoxeo. No 139 adoptou a Marco Anio Vero, o futuro Marco Aurelio.

1. Tendencia a algo que satisfaga as propias necesidades.

2. Ganas de comer.

3. Segundo a filosofía escolástica, potencia da alma e acto correspondente que ten por obxecto algún ben, na medida en que é percibido por algunha facultade cognoscitiva. Como a escolástica distingue entre coñecemento sensible e coñecemento intelectual, tamén afirma a existencia do apetito sensible e o apetito intelectual.

4. Tendencia a satisfacer certas funcións fisiolóxicas.

PERSOEIRO

Comediógrafo latino. Foi un dos principais autores de teatro cómico, pero das súas obras só se conservan algúns títulos e fragmentos illados.

PERSOEIRO

Carmelita e xornalista holandés. O seu nome de familia é Arno Sjoerd Brandsma. Fundou a Unión de Escolas Católicas (1925). Opúxose ao Nazismo. Por este motivo estivo no campo de concentración de Dachau, onde morreu a causa dunha inxección letal. Foi beatificado por Xoán Pablo II en 1985.

PERSOEIRO

Poeta. Compuxo sete églogas nas que influíu decisivamente Virxilio e que fan alusión á vida coetánea.

PERSOEIRO

Pintor. Representante da escola pollencina, residiu en París (1910) e en 1913 estableceuse en Mallorca seguindo a Anglada i Camarasa. A súa estética inicial orientalizante evolucionou cara ao gusto fauve.

PERSOEIRO

Emperador romano (81-96). Fillo de Vespasiano, sucedeu o seu irmán Tito. Venceu os catos (83) e iniciou a construción dunha liña de fortificacións ao longo da fronteira romana, os Campos Decumanos, entre o Rin e o Danubio. Enfrontouse a Decébalo (86) e aos xermanos, e tivo que asinar un acordo de paz (89). No interior do Imperio emprendeu a reorganización e a centralización da administración e designou a membros da orde ecuestre para os principais cargos públicos. Loitou contra a corrupción dos gobernadores provinciais e legalizou a ocupación de terras. Para financiar os gastos do exército e a construción de grandes obras aumentou os impostos e promoveu a confiscación dos bens da aristocracia, que viu limitados os seus poderes no Senado. Acumulou os títulos de cónsul (82-88) e de censor perpetuo (85-96). A súa política de ataques e confiscacións á aristocracia provocou a revolta de Lucio Antonio Saturnino, lugartenente na Xermania Superior, durante a guerra na Dacia (89). Sufocou a revolta...

1. Acción de dar ou recibir algo emprestado.

2. Préstamo que un goberno, unha institución pública ou unha empresa privada obtén por subscrición dun particular, obrigándose a pagar os xuros e a devolver o importe nun período determinado. Xeralmente, establécese a partición da débeda a través de títulos xenéricos, denominados obrigacións, cando o financiamento fai referencia á empresa e bonos ou títulos de débeda pública se se trata de organismos públicos. É unha fonte clásica de financiamento a longo prazo das grandes empresas e do Estado.

3. Cantidade de diñeiro que se presta.

PERSOEIRO

Xeneral e político romano. Cónsul no 198 a C, dirixiu as tropas romanas na Segunda Guerra Macedonia e derrotou a Filipo V en Cinoscéfalos (197 a C). Enfrontouse con Antíoco III e venceuno nas Termópilas (191 a C). Embaixador fronte ao Rei Prusias de Bitinia esixiu a extradición de Aníbal (183 a C). Destacou polo seu filohelenismo e a defensa da autonomía de Grecia.

PERSOEIRO

Xeneral romano. Tribuno da plebe en 63 a C, foi legado de César na Galia e gobernador da Cisalpina en 56 a C. Aliñado con Pompeio, despois da desfeita de Farsalia organizou un exército que foi derrotado en Tapsos e Munda.

PERSOEIRO

Historiador romano. Membro dunha familia aristocrática, recibiu unha esmerada educación. Interesouse pola retórica e a filosofía, e escribiu diálogos morais. Trasladouse a Roma e cara a 27 a C iniciou a redacción dunha historia do pobo romano en 142 libros, desde a súa fundación ata a morte de Druso en 9 a C, denominada Ab Urbe condita. Con esta obra acadou a celebridade e a amizade do Emperador Augusto. Consérvanse só 35 libros, onde destacan os aspectos moralizantes e didácticos.