"anilla" (Contén)

ESPA¥A

Concello da rexión de Murcia, no límite coa Comunitat Valencina (6.130 h [1996]). Situado nunha área de influencia de fala autóctona, o nome vernáculo é Favanella.

1. Forma castelanizada correspondente ao apelido galego Ca-banelas.

2. Liñaxe catalá de orixe francesa, que se estendeu por Aragón, València e Galicia. Unha rama pasou a Nápoles. As súas armas levan, en campo de azul, un libro de ouro e sobre el un carneiro pascual de prata.

PERSOEIRO

Político, fillo de Pío Cabanillas Gallas. Licenciado en Dereito polo Centro de Estudios Universitarios (CEU) e máster en Arts in Law and Diplomacy pola Fletcher School de Medford (EE UU), foi director de organización e desenvolvemento da división de televisión e cine do grupo PRISA, director xeral de Sogecable, director de desenvolvemento e relacións internacionais do grupo PRISA e director xeral de Radiotelevisión Española (RTVE). O 27 de abril do 2000 foi nomeado ministro portavoz do Goberno.

GALICIA

Escritor. Fillo de Xoaquina Enríquez e Xosé Cabanillas, pasou en Cambados a súa infancia, frecuentando ao longo de tres anos a escola pública; logo, co obxectivo de ingresar no Seminario, seguiu estudios de latín na parroquia de Corvillón e en 1889 ingresou no Seminario de San Martiño Pinario onde residiu ata 1893; alí adquiriu interese pola lectura, formándose academicamente en latín e filosofía. Con 17 anos desempeñou funcións burocráticas na súa vila natal, primeiramente na notaría de Pedro Sánchez e máis tarde no Concello ao longo de dez anos, exercendo como oficial de contabilidade. En 1899 casou con Eudosia Álvarez, empezou a colaborar na prensa local e mesmo participou na fundación de distintas publicacións, como El Cometa ou El Umia. En 1910 emigrou a Cuba, posiblemente polas presións ás que estaba sometido polo seu republicanismo e anticaciquismo. En La Habana exerceu como contable de comercio e administrador do Teatro Nacional, propiedade do Centro Gallego,...

GALICIA

Xurista, empresario e político. Licenciado en Dereito pola Universidad de Granada, foi bolseiro do Instituto de Estudios Jurídicos, profesor de dereito civil da Universidad Complutense e colaborador da sección de xustiza do Instituto de Estudios Políticos. A súa carreira profesional iniciouse en 1951, cando aprobou as oposicións para notario; aínda que logo tamén exerceu como rexistrador da propiedade e letrado da dirección xeral de rexistros e do notariado. Así mesmo, participou activamente nas comisións redactoras de diversas leis, entre as que salientan a do regulamento do réxime mercantil, do regulamento hipotecario, de demarcación xudicial, de redención dos censos cataláns, de quebras, da propiedade intelectual, de prensa e imprenta, de vendas a prazos, de adopción e do Estatuto da Publicidade. En 1960 foi elixido procurador en Cortes e vogal permanente da comisión xeral de codificación. En 1971 exerceu como procurador familiar en representación da provincia de Pontevedra e en 1972...

1. 1. Óso da parte interna da perna situado entre o xeonllo e o pé.

   2. Calquera dos ósos longos do brazo ou da perna.

   3. Calquera dos ósos longos das ás dunha ave.

   4. Parte anterior da perna entre o pé e o xeonllo.

2. Pernas moi delgadas.

3. Peza metálica ou doutro material arredor da que se enrola o fío, que vai disposta dentro da lanzadeira para formar a trama do tecido nunha máquina de coser ou nun tear. Preséntase en varios formatos, dependendo do tipo de fibra e do uso ao que se destina.

4. Cano de madeira polo que entra a auga no rodicio do muíño.

1. 1. Cortiza parda e aromática da caneleira que se presenta en forma de tiras finas superpostas que se enrolan ao secar e forman a canela en rama. Comercialízanse os canotiños enteiros, en anacos ou en po. As máis apreciadas son as de Sri Lanka, Penang, Saigón e China. Amplamente utilizada en repostería e como condimento para peixes, polo, arroces e outros pratos, sobre todo na cociña árabe. Tamén se extrae destas codias un aceite esencial que se usa como saborizante. A esencia, rica en aldehido cinnámico, utilízase como tónico estomacal, carminativo e antiséptico, e tamén en perfumería.

   2. canela branca

      Cortiza da caneleira branca, aromática, de sabor picante e amargo que se emprega como especia e como estimulante estomacal e tónico.

   3. canela da China

      Cortiza aromática da caneleira da China, substitutiva da canela, menos suave e non tan apreciada coma esta.

   4. canela en rama

      Cortiza da caneleira aromática que se presenta en forma de canudos.

2. caneleira.

3. Que ten unha cor semellante á canela, entre amarela e parda.

4. Cousa exquisita e refinada.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Málaga, Andalucía, situado ao L da provincia, no límite con Granada (2.327 h [1996]). Está accidentado pola serra de Alhama e regado polos ríos Almachares e Bermuza. A principal produción é o viño, pero tamén son importantes os cereais, legumes, laranxas e figos. No seu relevo destaca a cova de Fajaros, onde hai formacións cristalinas.

GALICIA

Cantautor. Realizou estudios laborais en Zamora e Tarragona e de xornalismo en Barcelona. Musicou poemas de Martelo Paumán, Rosalía de Castro e Manuel Curros Enríquez.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Huelva, Andalucía, situado ao O da cidade de Sevilla (2.464 h [2001]). Ten especial importancia o cultivo da viña e a posterior comercialización do viño.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Cuenca, Castela-A Mancha, situado no límite coa Comunitat Valenciana e drenado polo río Cabriel (2.289 h [2001]). A súa economía céntrase na agricultura, na apicultura e en pequenas industrias de materiais de construción, de madeira e destilación de alcohol.

GALICIA

Xornalista. Director xerente de Televisión de Galicia desde 1996 e membro da comisión técnica de televisión do Consello da Cultura Galega, planificou e desenvolveu a revista Entregas de Comunicación Cultural. Entre 1985 e 1986 dirixiu os Circuítos Teatrais da Xunta de Galicia ata o seu ingreso na TVG (1986), onde foi xefe de produción de informativos e director de produción. Recibiu o Premio Arte (1997) da Asociación de Representantes Técnicos do Espectáculo.

GALICIA

Médico, político e escritor, pai de Xaime Quintanilla Ulla. Formado na Universidade de Santiago de Compostela, instalouse en Ferrol en 1917, onde abriu unha clínica de cirurxía. Defensor do galeguismo e do socialismo, foi membro da Irmandade da Fala de Ferrol e asinou o Manifesto da I Asemblea das Irmandades da Fala (1918). Militou no PSOE desde 1920 e foi alcalde de Ferrol coa chegada da Segunda República en 1931. Apartado da alcaldía despois dos sucesos de outubro de 1934, retornou ao concello como concelleiro en 1936. Participou na reunión dos concellos galegos celebrada o 3 de xullo de 1932 en Santiago de Compostela, foi membro e vogal do Comité Central de Autonomía de Galicia (1932), director de El Correo Gallego e fundou e dirixiu a colección Céltiga. Colaborou en diferentes publicacións e dos seus escritos destacan a comedia dramática Alén (1921), a novela curta Saudade (1922) e o drama Donosiña, estreado en 1920. Morreu paseado xunto con outros...

GALICIA

Médico e político, fillo de Xaime Quintanilla Martínez. Doutor en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela e titulado en Graduado Social. Membro do PSdeG-PSOE, foi alcalde de Ferrol (1979-1987). Foi académico numerario da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia, e correspondente das academias de medicina de Murcia, Santa Cruz de Tenerife, Oviedo e Madrid. Colaborador de La Voz de Galicia, escribiu El complejo mundo del suicida (1994). Recibiu a Medalla de San Raimundo de Peñafort, a cruz ao Mérito Naval e a cruz da Orden Civil de Sanidad.

1. Parte do casco das cabalarías, de forma piramidal, branda e flexible, que está debaixo do pezuño.

2. Enfermidade do gando vacún que se manifesta ao saír unha bocha debaixo da lingua.