catarse

Purificación das emocións do espectador producida pola obra de arte. Para os pitagóricos era un efecto da harmonía, sobre todo musical. Aristóteles relacionouna coa traxedia na súa Poética. A mediados do s XVI recuperouse a expresión dentro dun debate xeral sobre o seu verdadeiro significado. Autores como Lessing, Schiller, Schopenhauer e Bergson relacionaron este termo coa arte. Brecht asimilouno a unha identificación sentimental ou moral e enfrontouno ao concepto de recoñecemento.

Exteriorización, a miúdo emocionada, e expresión verbal de contidos mentais vinculados a situacións traumáticas, externas ou internas, que se afastan da consciencia debido a un proceso de represión. Este termo implica o elemento curativo ou paliativo que se intenta obter coa liberación ou descarga dos contidos reprimidos nunha especie de acción “purgativa” (catártica). J. Breuer e S. Freud empregaron por vez primeira o concepto de catarse en psicopatoloxía. Nun principio utilizaron a hipnose e, posteriormente, a técnica da libre asociación pola que o suxeito revive experiencias traumáticas esquecidas.