complemento

Ex: Residen en Vigo), modais (Ex: Portouse ben) e de magnitude (Ex: A árbore mide dez metros. A película dura dúas horas).

Ex: O ladrón foi detido polo garda vs O garda detivo o ladrón). Vai por regra precedido da preposición por (marca desta función), aínda que nalgúns casos excepcionais, con determinados participios, tamén admite de (Ex: É sabido de todos que el foi o autor). Cando a pasiva se usa como construción impersoal omítese o complemento axente (Ex: O premio foi declarado deserto).

Ex: Luís rompeu o xoguete onte cun martelo na miña casa). A súa clasificación non se sustenta en criterios formais, senón que é de índole semántica e materialízase en inventarios máis ou menos abertos (tempo, modo, lugar, compaña, cantidade, causa, finalidade, instrumento, etc). A súa condición de satélite fai que teña características diferenciais con respecto ós demais complementos, como a ausencia de marcadores funcionais que o identifique ou a posibilidade de que nun enunciado haxa varios, feito que non sucede cos demais complementos nin co suxeito. Asemade, o seu carácter periférico permite unha maior liberdade na colocación dos circunstanciais, sen que as alteracións de orde teñan repercusións na estrutura da oración (Ex: Onte Luís na miña casa rompeu cun martelo o xoguete; fronte ó caso dos complementos directo ou indirecto, nos que a anteposición ó verbo implica a aparición obrigada de cadanseu clítico marcador de tales funcións, como en Ós afectados o aviso enviéillelo por correo, fronte a Enviei por correo o aviso ós afectados). Excepcionalmente algúns verbos seleccionan como argumentos especificacións de circunstancia (Ex: Residen en Vigo. Portouse ben). Estes complementos circunstanciais argumentais considéranse nalgunhas teorías gramaticais función á parte, denominada complemento adverbial.

Ex: Pousei os libros na mesa/Pouseinos na mesa); no caso de ir o obxecto directo anteposto ó verbo adoita aparecer o clítico, ademais do complemento, sen substituílo (Ex: Os libros pouseinos na mesa). Vai introducido pola preposición a cando é un pronome persoal tónico (Ex: Vina a ela en Padrón), un nome de parentesco (Ex: Vin a teus pais) e case sempre cos nomes propios de persoa (Ex: Vin a Uxía onte, aínda que tamén é posible Vin Uxía). Tamén pode ser necesaria a marca preposicional a noutros casos nos que o obxecto directo se poida confundir co suxeito, por alteración da orde sintáctica normal (Ex: O león matou o tigre/ Matou o león ó tigre). Nas oracións que admiten voz pasiva, os elementos que desempeñan a función de obxecto directo na activa pasan a funcionar como suxeito na pasiva (Ex: O tigre foi matado polo león). Tamén se denomina abreviadamente complemento directo ou obxecto directo.

Ex: Prestoulle un libro) ou ben acompañándoo sen substituílo (Ex: Prestoulle un libro a María). Vai sempre introducido pola preposición a. As frases preposicionais con para non deben ser analizadas como obxectos indirectos, a pesar da súa eventual semellanza semántica con esta función (compárese: Merquei este libro para María/Merqueille este libro a María). Tamén se denomina abreviadamente complemento indirecto ou obxecto indirecto.

Ex: No traballo non confían en ninguén). A complementación que realiza é moi próxima á do obxecto directo, réxime preposicional á parte (Ex: Creo as súas palabras/nas súas palabras. Lembro as súas palabras/Lémbrome das súas palabras), e de feito ambos tipos de obxectos adoitan ser incompatibles na mesma oración, aínda que en ocasións aparecen xuntos (Ex: Confunde a fame coas ganas de comer). Asemade existe un obxecto preposicional non rexido, no que a complementación, similar tamén á que fai o obxecto directo, vai introducida pola preposición en, non seleccionada polo verbo (Ex: Leva toda a mañá lendo no libro). Este é un complemento bastante característico do galego, usado moi frecuentemente en oracións de aspecto durativo, non terminativo (Ex: Comín no queixo, non é o mesmo ca Comín o queixo), e incompatible co obxecto directo na mesma oración. Ambos tipos de obxecto preposicional non deixan resto pronominal átono ningún (fronte ó que ocorre cos obxectos directo e indirecto) e só son substituíbles pola preposición máis un pronome tónico (Ex: Lémbrome delas. Comín nel).

Ex: Merquei o libro moi barato=O libro era moi barato + Merqueino así). Segundo a función sintáctica do substantivo ó que fai referencia distínguese entre predicativo de suxeito (Ex: As augas baixan revoltas) e predicativo de complemento directo (Ex: Deixaron as camas feitas). A supresión deste complemento deixa como resto un adverbio así, (ou raramente o pronome neutro invariable iso: Elixiron a María deputada/Elixírona iso). Non adoita ser un complemento argumental, aínda que ás veces si o é (Ex: Considero a María moi válida).

Ex: pousar selecciona tres argumentos: Anabel pousou o libro na mesa); o primeiro argumento é sempre o suxeito na oración activa; os restantes argumentos desempeñan todos funcións de complementos. Ademais dos argumentos nas oracións poden aparecer tamén complementos satélites, non esixidos polo predicado, que achegan especificacións adicionais e facultativas, xeralmente de circunstancias (lugar, tempo, etc) que fan referencia ao conxunto da oración (Ex: María le un libro no chan). Un complemento argumental pode ser obrigatorio (Ex: Residen en Caracas/*Residen) ou prescindible, cando se pode deixar sen especificar (Ex: Estivo lendo un libro/Estivo lendo). Non obstante , os satélites son sempre facultativos e, polo tanto, prescindibles.