concreto -ta

1. adx

   1. Aplícase ás cousas ou ao seu nome, que existen ou se imaxinan como existentes, como individuos dunha especie designada polo seu nome, considerados en si mesmos e non na mente como representación de toda a especie. Así, por exemplo, peixe, como concepto abstracto, oponse a un peixe, que designa un individuo determinado dunha especie e, xa que logo, concreto.

   2. [FILOS]

      Aplícase ao termo que designa un suxeito real, e non unha calidade ou relación nela mesma.

      Sinónimos: particular, particular.
2. adx

   1. Que se coñece ou expresa de forma exacta, sen vacilacións de ningún tipo.

      Ex: O xuíz estableceu unha data concreta para comunicar o veredito.

   2. Que expresa un obxecto particular ou que alude a algo determinado e puntual que se está a tratar.

      Ex: Non quere un pano da cabeza calquera, quere desa cor concreta. A testemuña achegou probas concretas sobre o crime.

3. adx

   Formado pola unión de partículas nunha masa máis ou menos sólida (por oposición a fluído).

4. s m [ALIM]

   Produto aromático, sólido ou pastoso, obtido de plantas e flores aromáticas pola acción disolvente de hidrocarburos e a súa posterior evaporación. Contén aceites esenciais, ácidos graxos, ceras e, en xeral, todas as substancias solubles en hidrocarburos. Emprégase para uso alimentario e para perfumería.

5. arte concreta [ARTE]

   Denominación que Theo van Doesburg lle deu á arte abstracta no manifesto Art Concret (1930) -que, nun principio, ía ser o primeiro número dunha revista- como reacción á fundación do movemento artístico Cercle et Carré, malia estar vinculada a eles nun comezo. As súas ideas recolleunas en 1944 un grupo de artistas suízos dirixidos por Max Bill, quen definiu a pintura concreta como a eliminación da representación naturalista baseada nas formas mínimas, na cor e nas composicións ortogonais. Estes artistas quixeron realizar unha arte comprensible para todo o público e buscaron a creación dunha linguaxe válida para todas as artes. Max Bill organizou dúas exposicións, unha en Basilea (1940) e outra en Zúric (1960).

6. música concreta [MÚS]

   Música baseada no emprego de sons e ruídos que poden reproducirse de diversas formas e que configuran unha peza musical. Esta iniciativa musical principiouna Pierre Schaeffer no estudo da radio francesa no ano 1948. A súa denominación fai referencia á orixe concreta dos sons utilizados nunha composición: elementos preexistentes, sons musicais e ruídos (motores, auga que cae, perforadores, etc). A partir dos anos setenta o concepto de música concreta inseriuse dentro do máis xeral de música electrónica. Precursores deste tipo de música foron, entre outros, John Cage e Olivier Messiaen, e as primeiras composicións importantes foron obra de Pierre Schaeffer e de Pierre Henry. Estiveron en contacto coa música concreta, entre outros, Pierre Boulez, Luciano Berio e Bruno Maderna.

7. poesía concreta [LIT]

   Poesía que renuncia á sintaxe usual e iguala os valores semántico e gráfico da imaxe (tipográfica ou fotográfica); inclúe, ademais, unha variedade de experimentos poéticos de tipo visual, fonético e cinético. Esta denominación apareceu no ano 1955 nunha antoloxía feita polo grupo Noigrandes e E. Gomringer. Como antecedentes, cómpre mencionar os caligramas de Apollinaire. Tamén se denomina poesía experimental, visual ou fonética.

8. 1. Que se coñece ou expresa de forma exacta, sen vacilacións de ningún tipo.

      Ex: O xuíz estableceu unha data concreta para comunicar o veredito.

   2. Que expresa un obxecto particular ou que alude a algo determinado e puntual que se está a tratar.

      Ex: Non quere un pano da cabeza calquera, quere desa cor concreta. A testemuña achegou probas concretas sobre o crime.

Frases feitas

• En concreto loc adv De forma precisa. Ex: Ó cuñado, en concreto, encarcerárono.