Cooper, test de

Proba coa que se avalía a capacidade de resistencia aeróbica e o estado de forma en xeral. Consiste en correr de xeito continuado sen paradas durante 12 minutos. Extrapolando a distancia percorrida en función do peso corporal, a idade e o sexo da persoa examinada, pódese obter o volume máximo de osíxeno que o organismo do individuo pode transportar nun minuto. O método deseñouno Kenneth H. Cooper na década de 1960, cando era instrutor das forzas aéreas dos EE UU. Pretendía comprobar a eficacia do adestramento aeróbico dos seus alumnos cun método sinxelo que non requirise moito persoal e demasiados recursos materiais. Despois de que en 1970, o seu inventor abandonase a carreira militar, o método difundiuse por todo o mundo e converteuse nunha das probas físicas máis empregadas nos exames de ingreso e capacitación para o desenvolvemento de actividades profesionais ou deportivas.