cornixa

Elemento arquitectónico saínte, polo xeral horizontal e con moldura, que coroa un edificio. Adquiriu unha grande importancia na arquitectura grega, ao ser un dos elementos que formaba o entaboamento. Cada orde arquitectónica tiña o seu tipo de cornixa, que logo pasou á arquitectura romana. A cornixa clásica perdeuse na época medieval, pero reapareceu co Renacemento. Nas fachadas renacentistas, de ordes superpostas ou dunha única orde, cada corpo tiña a súa cornixa. As exteriores dun edificio teñen unha finalidade protectora, mentres que as interiores son exclusivamente decorativas e están feitas con materiais máis febles como a madeira ou o xeso.

Cornixa formada por unha arquitrabe e o friso.

Moldura metálica ou pétrea colocada de xeito vertical respecto ao beirado para desviar a auga da súa parte inferior.

Cornixa que rodea todo o edificio e que marca a división dos pisos.

Moldura decorada por canzorros ou dentes. É característica da arquitectura normanda.

Cornixa que, nunha cuberta a dúas augas, segue a inclinación dos cangos que forman as tesoiras da mesma.