corrector -ra
(< lat correctōre)
-
adx e s
Que ou quen corrixe.
Ex: Aplicáronse medidas correctoras para frear o fracaso.
-
s
-
Persoa que corrixe para detectar os erros nun texto e outorga unha cualificación.
Ex: Os correctores das probas de ingreso na Academia tiñan que ser imparciais.
-
Persoa que se dedica profesionalmente a corrixir as probas de imprenta.
Ex: Os correctores deben eliminar os erros tipográficos e de estilo.
-
-
s
m
[AUTOM]
Dispositivo que se introduce nun sistema de control retroactivo para compensar a súa inestabilidade ou mellorar o seu transitorio. Actúa mediante a modificación da resposta frecuencial do sistema en bucle aberto ou a través da reforma do lugar xeométrico das raíces. En xeral, está instrumentado por medio de filtros eléctricos (control analóxico) ou con ordenadores (control dixital). Segundo a situación no bucle recibe o nome de corrector en serie (ou en fervenza) ou corrector en paralelo (ou tacométrico). Tamén se denomina regulador, controlador ou ecualizador.
-
s
m
[FÍS]
Circuíto destinado a modificar a curva de resposta dun aparello ou dispositivo en función da frecuencia. Desta maneira pódense compensar certos efectos prexudiciais e mellorar a resposta nunha ampla marxe de funcionamento.
-
s
m
[HIST]
Maxistrado provincial romano da época imperial. Tiña as funcións de manter a orde e vixiar os edificios.
-
s
m
[POLÍT]
Membro da chancelería pontificia, a partir do s XIII, encargado de revisar e corrixir as minutas dos notarios.
-
s
m
[RELIX]
Superior dun convento da orde dos mínimos.
-
corrector altimétrico
[TECNOL]
Dispositivo que se aplica aos carburadores para compensar as diferencias de presión atmosférica, producidas pola altura, que poderían afectar ao funcionamento do motor.
-
corrector ortográfico
[INFORM]
Aplicación informática ou módulo dunha aplicación que permite revisar a ortografía dun texto para detectar as palabras que conteñan incorreccións e propor termos alternativos.