cráter

(< lat crater < grκρατήρ ‘vaso, vasilla’)

s m [ARQUEOL]
aso grego de grandes dimensións, no que se mesturaba auga e viño. Segundo a súa forma externa adoitaban diferentes nomes: o cráter de columnas tiña as asas dispostas amodo de fustes ou cilindros verticais; o cráter de volutas caracterizábase por ter as asas desta forma sobresaíndo da boca do vaso; o cráter de cáliz tiña forma de trapecio invertido; e o cráter de campá adoitaba a forma de campá invertida coas asas na barriga do vaso e non na boca.
s m
1. [XEOG]
  Depresión circular, de paredes abruptas, situada polo xeral na parte superior dun volcán. É o punto por onde saen os materiais eruptivos á superficie. Na maioría dos casos, é a depresión central do cono volcánico, aínda que tamén se poden localizar nas ladeiras ou ao pé do cono volcánico.
2. Calquera cavidade circular que se asemella a un cráter.
  
  Ex: A planicie estaba chea de cráteres dos que non se sabía a súa orixe.
cráter lunar [ASTRON]
Denominación incorrecta aplicada ao circo lunar.
cráter meteorítico [XEOG]
Cavidade da superficie da Terra producida polo impacto dun meteorito ao caer.

Palabras veciñas