cuberta

Estrutura que, colocada sobre un edificio, o protexe das inclemencias do tempo, especialmente da chuvia e da neve. Para iso ten superficies pendentes por onde a auga ou a neve escorregan cara ao exterior do edificio. A pendente é máis pronunciada nos lugares onde a acumulación de neve podería representar un exceso de peso, e pode ser máis suave cando se prevé, unicamente, a eliminación da auga. Os materiais empregados teñen que ser impermeables e moi resistentes aos axentes atmosféricos para que conserven, co paso do tempo, as súas propiedades. A situación do edificio, xunto coas razóns económicas, condicionaron o emprego dun determinado material ou doutro. As técnicas modernas abarataron o custe de fabricación e o transporte de grandes cantidades de materiais, e uniformaron este tipo de produtos. Dende un punto de vista histórico, os primeiros materiais empregados foron peles de animais, herbas e palla, mentres que os troncos e as pólas das árbores cravados no chan serviron de elementos de soporte. Neste tipo de construcións rudimentarias, as cubertas non se diferenciaban das paredes da habitación. A conveniencia de aumentar o espacio interior protexido da intemperie e a de mellorar a resistencia mecánica e a duración das construcións, modificaron a construción das cubertas. Dende entón, as cubertas non comezan dende o chan, senón que descansan sobre as paredes do recinto que fai de vivenda, e o espazo que se quere cubrir subdivídese con trabes ou troncos que descansan uns enriba doutros para formar un artesoado que lles serve de soporte ás pezas que separan o ambiente interior da atmosfera exterior. Os materiais empregados para formar esta barreira protectora foron, ademais das pólas e da palla, pezas de terra cocida, laxes de pedra, capas de barro endurecido, ladrillo, lousa e madeira protexida para evitar a súa putrefacción. A estes materiais tradicionais engadíronse outros produtos de elaboración técnica máis complicada e cunha maior eficacia ante os axentes atmosféricos: pranchas de fibrocemento, de cinc ou de ferro galvanizado, os obtidos con materiais plásticos (cloruro de polivinilo, poliéster reforzado con fibra de vidro), os de aluminio, teas de cartón revestidas con brea, as teas asfálticas (con soporte de fibra vexetal, fibra de vidro ou de polietileno) e as de caucho ou neopreno. O chumbo, malia o seu elevado custo, emprégase pola súa longa duración e pola facilidade que ten para adquirir formas variadas. A forma da cuberta adáptase ao sistema de edificación e á variedade de materiais dispoñibles para construíla.

Estrutura de protección que ten unha soa vertente e que se apoia no muro de maior altura.

Estrutura de protección que presenta dúas pendentes.

Estrutura de protección que presenta catro vertentes.

Teito que está sostido por cables.

Estrutura de protección que presenta os catro lados inclinados unidos no vértice e cun hastial na base de cada un deles. Foi moi habitual na arquitectura románica.

Trabes horizontais que lle proporcionan rixidez á armadura da cuberta.

Estrutura de protección asimétrica formada por pequenas cubertas de sección triangular, paralelas entre si, e que ten o faldrón máis curto.

Estrutura de protección que ten dobre pendente en dous dos seus lados, coa inferior de maior inclinación. Fíxoa popular o arquitecto francés François Mansart.

Estrutura de protección que ten o faldrón curvo e situado entre o beiril e a liña de quebranto.

Cada unha das plataformas que se estenden horizontalmente ao longo de toda, ou de case toda, a eslora e a manga dun barco. Modernamente, elabóranse en metal en case todas as embarcacións, en madeira (nas embarcacións deportivas) ou ben en metal e forradas de madeira ou aglomerados (especialmente nos barcos de pasaxe). En xeral, chámaselle cuberta principal á máis resistente; superior, á máis alta; e de bost a aquela na que se sitúan os botes salvavidas. Tamén poden designarse como primeira cuberta, segunda, terceira, etc, de abaixo para arriba.

Cuberta que o regulamento define como o límite superior dos espacios que necesariamente se teñen que comprimir nun arco.