desobediencia

(< desobedecer)

s f
Acción de desobedecer.

Ex: Rífanlle a miúdo pola súa desobediencia.
Antónimos: obediencia.
s f
Actitude ou disposición para desobedecer algo ou a alguén.

Ex: A desobediencia é motivo de arresto no exército.
Antónimos: obediencia.
[DER]
1. s f
  Actitude negativa ante o cumprimento das ordes emanadas da autoridade no exercicio das súas funcións. O Código Penal tipifícaa como o delito que cometen as autoridades ou funcionarios públicos que se negaron abertamente a dar o debido cumprimento ás resolucións xudiciais, ás decisións ou ordes dunha autoridade superior ditadas no exercicio da súa competencia. Non incorren neste delito os funcionarios públicos que non dean cumprimento a unha orde que constitúa unha infracción manifesta, clara e terminante dun precepto legal.
2. desobediencia civil
  Actitude que consiste no incumprimento consciente, público e sistemático das obrigas establecidas por disposicións lexislativas consideradas inxustas por aqueles que a practican. O obxectivo da desobediencia civil é a derrogación do texto legal ou sistema cuestionado, unha vez que este foi aprobado e entrou en vigor.

Refráns