obediencia

1. s f

   Acción e efecto de obedecer.

2. s f

   Calidade de obediente.

3. [RELIX]
   1. s f

      irtude que consiste en someter a vontade propia ao xuízo doutro, recoñecido como superior xerárquico e lexítimo.

   2. s f

      Precepto, instrución ou penitencia que o superior impón a un relixioso.

   3. obediencia cega

      Obediencia, elaborada teoricamente sobre todo por santo Ignacio de Loiola, que consiste en seguir e en facer propio o xuízo do superior relixioso sen examinar nin valorar os motivos do mandato.

4. s f

   Subordinación ou fidelidade dun súbdito a un señor ou ao soberano.

5. s f [POLÍT]

   Pertenza a unha causa, a unha ideoloxía ou a un partido.

6. obediencia debida [DER]

   ontade que se rinde ao superior xerárquico e pode ser circunstancia eximente de responsabilidade criminal, sempre que o mandato corresponda ás atribucións de quen o ordena e a orde sexa legal.

Refráns

• Anda, neno, anda, que Deus cho manda.
• Ben mandado, mal mandado, fágase o que manda o señor amo.
• Culpa non ten o que fai o que lle mandan.
• Fai o que che manda o teu amo e sentaraste con el no escano.
• Fai o que che manda o teu señor e sentaraste con el ao sol.
• Fai o que che mande o teu señor e sentaraste con el ao sol.
• Fai o que teu amo che mande e sentaraste con el á mesa.
• Farei o que me mandes e o que non me mandes.
• Non sabe mandar, o que non foi mandado.
• O criado ben mandado xanta á mesa co mesmo amo.
• O que ha de obedecer non se ha de repoñer.
• O que ten que obedecer non se pode nin se debe repoñer.
• Obediencia é cortesía.
• Onde hai patrón non manda mariñeiro.
• Quen está afeito a mandar, a servir mal se afai.
• Se che falta a ciencia, ten obediencia.