entelequia

Termo ideado por Aristóteles para designar o feito de posuír a perfección. No s XVII, W. G. Leibniz definiuna como todas as substancias creadas, xa que teñen en si unha certa perfección e unha certa capacidade para seren autosuficientes, o que as fai fontes de accións internas. Nas doutrinas vitalistas é sinónimo de forza vital.

Realidade que é perfecta en si mesma e que, por conseguinte, posúe o principio do seu ser.