estancar

(

v t
Deter e parar o curso ou a corrente de algo, especialmente dun líquido.

Ex: O encoro estancou moita auga este ano porque choveu moito.
Confrontacións: encorar.
v t
Suspender ou deter o avance ou progreso de alguén ou de algo.

Ex: Conseguiron estancar o movemento dos obreiros.
v t [ECON]
Privar a administración a venda libre dun produto e conceder o seu monopolio a persoas ou institucións determinadas.
v i e pron
Deter algo, especialmente un líquido, o seu curso ou corrente.

Ex: A auga estancouse polas follas que había no rego.
Confrontacións: encorar.
v i e pron
Suspender ou deter alguén ou algo o seu avance ou progreso.

Ex: As negociacións co país veciño estancáronse.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO estancar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estanco
estancas
estanca
estancamos
estancades
estancan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancaba
estancabas
estancaba
estancabamos
estancabades
estancaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estanquei
estancaches
estancou
estancamos
estancastes
estancaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancara
estancaras
estancara
estancaramos
estancarades
estancaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancarei
estancarás
estancará
estancaremos
estancaredes
estancarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancaría
estancarías
estancaría
estancariamos
estancariades
estancarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estanque
estanques
estanque
estanquemos
estanquedes
estanquen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancase
estancases
estancase
estancasemos
estancasedes
estancasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancar
estancares
estancar
estancarmos
estancardes
estancaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
estanca
-
-
estancade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancar
estancares
estancar
estancarmos
estancardes
estancaren

Xerundio estancando

Participio estancado
estancada
estancados
estancadas