excepción
(< lat exceptĭōne)
-
s
f
Acción e efecto de exceptuar.
-
s
f
Aquilo que se aparta da norma establecida ou do que é común para os da súa especie.
-
[DER]
-
s
f
Título ou motivo xurídico que alega o demandado en oposición á acción planeada polo demandante.
-
excepción dilatoria
Excepción legal que obriga á suspensión temporal do xuízo ata que sexa resolta.
-
excepción perentoria
Excepción que se alega no xuízo, no trámite de contestación á demanda, e que se resolve na sentenza definitiva.
-
excepción prexudicial
Excepción que se produce contra o actor na que se alega que este non é parte lexítima para a interposición da demanda.
-
s
f
-
adx
Que se afasta do habitual por non ser frecuente.
Ex: A chuvia no deserto é un caso excepcional.
-
adx
Que se afasta do habitual por ser maior ou mellor.
Ex: Eses cadros son dunha importancia excepcional. Ese rapaz ten unha memoria excepcional para as datas.
Confrontacións: excelente, excelente.
Frases feitas
-
A excepción de. loc prep Indica que algo non se inclúe nun grupo. Ex: A festa imos todos, a excepción do seu irmán. SIN: agás, bardante,
Refráns
- Da ovella branca nace un año negro.
- Da ovella negra nace un año branco.
- De pai santo, fillo diaño.